Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij
Plaats je gedicht

Onderwerp: geheimgeschreven

geheimgeschreven 2 jaren 2 weken geleden #1

  • Dyslextia
  • Dyslextia's Profielfoto
Geheimschrift

Terwijl de imbecielen rijmels schrijven in
hun zelfgewrochte hel, het voorgeborchte haar
geheimen prijsgeeft moet waarheid, hoe vermetel
ook gesteld, verborgen blijven, ja, die wel

Te groot is heden kruisgevecht, te zwaard hun messen,
te scherp hun waarden, hoe hopeloos de overwinning.
Schijnbaar zijn de plussen min, de linksen rechts
de ondersteboven ook!
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

geheimgeschreven 2 jaren 2 weken geleden #2

  • Ditmar Bakker
  • Ditmar Bakker's Profielfoto
  • Offline
  • Gebruiker is geblokkeerd
  • Berichten: 818
  • Ontvangen bedankjes 134
  • Karma: -8
De hel? Eenmaal bezocht; het was niet tof. Het was als onderstaand.


Nooit zal zijn nog nieuw begin:

'k Heb mij kortdurend in het NIN bevonden,
na nuttiging der drogen allerlei
waarmee ik jeugd & mensdom zou doorgronden
daar God komt dichters zo meest naderbij.

Er was geen God. Wel was ik plots eencellig,
mijn zicht geen zicht gaf. Er bestond geen Mij.
Waarneembaar enkel kolken, waarin stellig
zin school, die continue draaierij

voor ogen, deze film die zich herhaalde...
Herhaalde? Ja! Allengs wist je: gebonden
in looping zo oneindig lang al maalde.
Weten. Orgasme. Dood. Zo opgewonden,

want plotseling bewust: dit is het NIN!
Eer oerschreeuw. Nooit zal zijn nog nieuw begin:
Laatst bewerkt: 2 jaren 2 weken geleden door Ditmar Bakker.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Tijd voor maken pagina: 0.153 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Euthanasiesonnet



Men schrapt me, hoop ik, tijdig uit de boeken
alvorens ik van aardig welbespraakt
verander in een man die kreten slaakt
en in te lang gedragen onderbroeken

wanhopig naar de uitgang loopt te zoeken.
Zo iemand die door camera's bewaakt
de wereld in zijn hoofd steeds kleiner maakt
en ergens in een hoekje zit te vloeken.

Dus schrijf ik dit sonnet als testament
als wapen om die toekomst te bestrijden
tenminste als u mij ter wille bent;

beloof me lezer, als u van ons beiden
als enige de schrijver nog herkent
hem zachtjes van het leven te bevrijden.

Koop koop koop