Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij
Plaats je gedicht

Onderwerp: Kleur in het wit

Kleur in het wit 09 feb 2021 16:25 #1

kristalwitte bontkragen vormen verhullend,
verzachtend voor elke plant een silhouet
waarin de vergiffenis vriendelijk knispert
verwaarloosd gestorven in hun winterbed

het strijklicht van stralen die schitterend glijdend
dat winterkleed tonen: befonkeld, bestèrd,
vult helend mijn wereld. in dankbaarheid zwijg ik
mijn hart en mijn ogen wijd opengesperd

© Hannelly Krutwagen
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Bedankt door: Niels Blomberg
Tijd voor maken pagina: 0.089 seconden

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Dit nooit meer!




Een ingehuurde bekkensnijder hield toezicht op het zedelijk gehalte van het gerijmel.


Het is Gedichtenweek.
In heel het land worden boekhandels, bibliotheken en buurthuizen overstroomd door tientallen liefhebbers van deze abberante kunstvorm.
Zelfs Tilburg, toch een beetje het Amstelveen van Gelderland, ontkwam gisteren niet aan een evenement: LichteGedichtenDag.

Omdat het hier geen échte poëzie betrof trok deze voorstelling allerlei randfiguren aan en zagen 580 bezoekers 13 fossielen en wannabe's op het podium.
Het was verschrikkelijk.
Dinosaurussen als Peter Niewint, Ivo de Wijs en Jan Boerstoel waren opgegraven om mummelend voor te dragen uit eigen perkamentrollen.

Erik van Muiswinkel liet zien dat zelfs slechte poëzie cabaret overtreft. Frank Fabian  'LichteGedachtenNicht' van Keeren en Peter 'Knipmeijer deden een homo-erotische show die ze zelf duidelijk niet leuk vonden.
Theo Danes liet merken dat talent niet per se erfelijk is. En Kees Torn zag eruit als een babyBorn na midgetporn.
Roel C. Verburg en Dorine Wiersma hadden een gitaar.
Jan Beuving was niet algebraïsch, dat wil zeggen dat de functie niet voldoet aan een veeltermvergelijking waarvan de coëfficiënten zelf veeltermen zijn.
Moet ik nog duidelijker zijn?
Frank van Pamelen en Jan J. Pieterse probeerden de boel nog een beetje aan elkaar te lullen, maar hun gebruikelijke intake kon de boel niet redden.
Voor elke liefhebber van de ware poëzie was het een opluchting te zien dat het light verse duidelijk een rochelend uitstervend ambacht is.

Het enige esthetische element waren de foto's van Ingeborg Haalboom die het visuele bewijs leveren.
Op youtube is dit treurige filmpje te zien voor wie het nog niet gelooft.


     

     

Gelukkig wist de organisatie onder valse voorwendselen dit meisje, dat toevallig langsliep met haar gitaar, binnen te lokken, zodat de middag nog een klein lichtpuntje had. Die plaatsen we wat groter, om wat bij te komen van de schrik.