Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft




De leden van de schaatsersclub Het Wak
Verkneukelden zich bij de weersverwachting

Ze gingen hoegenaamd zelfs uit hun dak
Met het vooruitzicht op hun sportbetrachting
Hoe lang hadden ze al geen schaats gereden ?

Maar ja. Al na een tweede overnachting
Te vroeg dus, hebben zij het meer betreden
Het nog fragiele ijs zei daarop krak
Geen pretje hoor, zo’n griep onder de leden

 

(Aquarel Br. Vincentius, de schaatser symboliseert Christus)


 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Op de groei (Eervolle vermelding groeidichtwedstrijd)



Het leven is net als een groeigedicht.
Je denkt al gauw: ~Dat lap ik hem wel even.~
’t Blijkt toch een zwaar karwei, al lijkt het licht.

Het leven is net als een groeigedicht.
De eerste strofe heeft haast geen gewicht,
die heb je in een oogwenk neergeschreven.
Je denkt al gauw: ~Dat lap ik hem wel even.~
Daarna krijg je per regel minder zicht
op welke wijze je het vorm moet geven.
’t Blijkt toch een zwaar karwei, al lijkt het licht.

Het leven is net als een groeigedicht.
Je doet je best maar raakt nooit echt bedreven,
dat wordt je mettertijd wel ingewreven.
De eerste strofe heeft haast geen gewicht,
die heb je in een oogwenk neergeschreven.
Je denkt al gauw: ~Dat lap ik hem wel even.~
Daarna krijg je per regel minder zicht
op welke wijze je het vorm moet geven.
Een groeigedichtje maken is als leven:
aan ’t einde zie je pas wat is verricht.
’t Blijkt toch een zwaar karwei, al lijkt het licht.