Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Omdat light verse lééft



Asperges zijn bekend als Limburgs Goud.
Met ham en boterjus, dat wordt dus smullen.
(“Uw glas, zal ik het snel nog even vullen
Gewürztraminer, koeltjes, maar niet koud?”)

In’t voorjaar zagen wij ze steady groeien,
In heuvels, in zo’n wafeltjes-patroon.
En opa, neef en Pool liepen gewoon
Des ochtends vroeg met steekmesjes te stoeien.

Nu zien wij ’t loof met witte bloempjes bloeien.
De blaadjes zijn zo teer, zo heel ragfijn.
(’t Loof siert een bos chrysanten of jasmijn)
Een onderwerp dat ons toch flink kan boeien!

Maar wie de besjes eet, die maakt een fout!
Creperen zul je en uiteindelijk sterven,
In elk geval veel levensjaren derven,
Dat hebben heel veel lieden al berouwd!

Asperges zijn bekend als Limburgs Goud.
In’t voorjaar zagen wij ze steady groeien,
Nu zien wij ’t loof met witte bloempjes bloeien.
Maar wie de besjes eet, die maakt een fout!

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Grafsteen in O.

 

‘Voor immer blijft ge leven

in onze herinnering;

de geur is nagebleven

ook toen de bloem verging’-

 

Gestorven lelies rieken

maar onkruid dat vergaat

behoudt zijn balsemieke

parfum in blad of zaad

 

Wat was hij? Paars als longkruid,

bijvoorbeeld van de drank?

Welriekend kruid of onkruid?

Of stierf-ie lelieblank?

 

Zijn ziel kent rust noch vrede

sinds honderdvijftig jaar;

dat is al lang geleden –

het ruikt hier nergens naar.

Koop koop koop