Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

My Lai. Hij zit nog diep in mijn geheugen
Die foto van dat naakte, schreeuwend kind
Die mij dan met het heden weer verbindt
IS, Irak en heel die grote leugen





Nog steeds willen de mensen maar niet deugen
Daarom zijn er miljoenen op de vlucht
En in Europa weert men zich geducht:
De taal is goed, de opvang wil niet vleugen





Dan zie ik nóg een foto in mijn geest
Een jochie van wellicht een vijftal jaren
Daar op dat strand, daar bij die zachte baren
Waarom, mijn god, is hij daar ooit geweest…?

Na eeuwen heeft de mens nog niets geleerd
Door godsdienst of veel geld nog steeds verteerd

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De geschiedenis van een nameloze

 



Bladerend in de immer uitdijende Nederlandse Poëzie Encyclopedie miste ik opeens een naam: Wouter Noordewier.
Een naam die ik alleen kende van een merkwaardige ervaring van negentien jaar geleden, toen ik een brief van hem mocht ontvangen, die verband hield met een uitgave van Zuid-Amerikaanse gedichten. Was hij wellicht geen dichter en enkel vertaler?
Google meldde dat hij een gedicht had gepubliceerd in een literair blad (zie hier), dat onderdeel was van een cyclus en dat hij, hoewel geboren in 1935, in elk geval in 2010 nog actief was met een literaire practical joke die me niet echt verbaasde, en verontwaardiging  bij de een en geamuseerdheid bij de ander opriep.
Ik ben bang dat het niet grappig bedoeld was, maar dat er een vileine mensenhaat en jalousie de métier achter steekt.

Terug naar 1994, toen op een avond de telefoon ging en een oudere mannenstem zich meldde met het volgende: ‘Goedenavond meneer Van den Born. Mijn naam is Wouter Noordewier en ik wilde u een brief sturen. Mag dat?’
Een vreemd verzoek, want als iemand je telefoonnummer heeft kan hij ook achter je adres komen, dus ik antwoordde dat hij maar aan die drang moest toegeven en hij bedankte en hing op.
Een paar dagen later kwam de brief en het handschrift op de envelope deed alle alarmbellen rinkelen. Alle grafologische kenmerken van geschiftheid, blinde ambitie en intense misantropie, geslepenheid en dubbel spel spelen sprongen me tegemoet:
  Lees meer...

Bundels