Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Hij is zo zacht, zo aai- en knuffelbaar
Zo donzig lief, gewoon om op te vreten
Zijn snoetje met dat snoezig snuffelhaar

Welk onmens kan zo’n heerlijk wezen eten
Alleen een harteloze buffelaar
Gelukkig, ik heb niet zo’n plat geweten

Ik eet geen kerstkonijn, voor geen miljoen
Maar troost me met een vette homp kalkoen

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Uit de nalatenschap van Herman J. Claeys: Huismensen

Een poes te Katwijk zei tevree:
ik word gediend door trouwe mensen,
ze zijn gehoorzaam en gedwee
en zij vervullen al mijn wensen.

Ze rieken wel een beetje raar
door al die rotzooi die ze bikken,
en hun gedrag is soms bizar,
vooral met vegers en met blikken.

Ze spelen ook teveel met water
en liggen heel de nacht in bed,
soms hindert mij hun dwaas gesnater,
en dat geboen op het parket.

van één ding word ik vreeslijk moe:
wat hébben zij toch met die deuren?
die doen ze bijna altijd toe!
daar wil ik wel eens over zeuren.

Soms lopen ze mijn drinkbak om
en moet ik hun muziek verdragen.
Afijn, ‘t zijn mensen, en dus dom.
Je moet er niet teveel aan vragen.

Koop koop koop