Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



De lokroep van de waterkant
Kon ik niet meer weerstaan
Ik kocht een hengel en een pet
En zou uit vissen gaan

Ik nam voldoende leeftocht mee
Een koelbox Belgisch bier
En vissalade à ma femme
Een palingworst of vier

Ik vond in Asselt aan de Maas
Meteen een fijne stek
En werd reeds gretig opgewacht
Door vis met grote trek

Zes snoeken vlogen in mijn kruis
En beten stevig door
Net als de baarzen aan mijn lip
De glasaal in mijn oor

Ze snapten niet wat bijten is
Al legde ik het uit
Zo maakte mijn gedroomde vangst
Hun hengelaar tot buit

Ik heb het trauma stil verwerkt
Mijn wonden zijn gelikt
Maar voor de sport die vissen heet
Zijn vissen niet geschikt

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Zo...

Er werd alleen wat heen en weer gekeken,
we stonden maar en zwegen op niveau.
Ik miste al die jaren een bon mot
om vrouwen op het schoolplein aan te spreken.

Ik kreeg om deze stilte te doorbreken
van iemand echt een wereldtip cadeau:
ga naast ze staan en zeg alleen maar: ‘Zo…’
Het werkt, dat is inmiddels wel gebleken.

Zo’n simpel woordje, kort en ongericht;
het blijkt de sleutel tot de zwaarste deuren.
Zo zie ik elke dag opnieuw gebeuren
hoe glans verschijnt op zo’n vermoeid gezicht.
 
En heb ik soms genoeg van al dat zeuren
dan laat ik lekker al die deuren dicht.

Bundels