inspiratie
Pixabay
 
Een wolkenlucht onttrekt de oude stad
Aan Gods gezicht: de schilder nam het woord
Zijn frisse stem, nog jong en ongehoord
Herschiep wat zin en glans verloren had
 
Visioenen, balancerend op het koord
Van kleuren, sober; vormen streng gevat
In vlakken, hoekig; lijnen, strak en glad:
Een stad van alledaags tot magisch oord
 
Als Willink zou ik zijn, een vrije geest
Een niet meer weg te denken grote schrijver
Met taal zou ik een nieuwe wereld bouwen
 
Kon hij op visie en talent vertrouwen
Ik moest het doen met goede wil en ijver
En schiep wat er al was, of was geweest

 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

onverwoestbaar mooi



De zelfbenoemde poëzie-elite
Vond hem als dichter maar van laag allooi
Zijn rijmkunst, in haar ogen, was geklooi
Waarop zij van haar toren uit kon schieten.

Ik denk niet dat het hem echt kon verdrieten
Dat men hem in die toren zag als prooi.
Hij deed naar die eliteplek geen gooi
En ging er ook het liefst niet op visite.

Hij kon van strakke vormen juist genieten
En wilde zijn gedachten in de plooi
Van sonnettettes en sonnetten gieten

Ik houd voor hem een welgemeend pleidooi
Want hij behoorde tot mijn favorieten.
Ik vind zijn verzen ‘Onverwoestbaar mooi’.