Het vrije vers

Die spoelbak naast de plee, verklaarde Han

Is waar je dus je reet in wassen kan

Maar Henk zei: Wat? Bidet? dat klinkt niet fijn

Ik noem dat ding gewoon een

 

 

 

Dokter mijn woordenschat
Wat is de klacht precies?
Al dat gerijmel
Het lukt me niet meer

 

Typisch gevalletje
Woordspeleritiskramp
Leest u Jaap Bakker
Dan gaat het wel weer

 

de ochtenddauw, de dag lag voor me open
het bos, de hei, ik leek het haast ontwend

een wandeltocht, reflecties op het leven

een kever op zijn rug, ik stopte even
zijn kleine pootjes trapten ongekend
ik liet hem in een ommedraai weer lopen

ik dacht de hele avond aan die stakker
die mogelijk al dagen op zijn rug lag
en nu door mij wellicht een zwaar bestaan had
de man die in dat lijden niet zo vlug zag
dat deze kever vast om vredig gaan bad
leek hem te horen kermen of hij terug mag
ik vroeg me af of ik het goed gedaan had
en lag die nacht nog vele uren wakker 

 

pixabay

Met ouders in de pillenindustrie
mocht kleine Willem-Jan daar wel bij varen.
Reeds in de wieg begon het cryptosparen,
het kereltje ligt nu al in box 3.  

Een Zaanse zeug van lichte zeden
Vertikte het zich kuis te kleden
Geen nette jurk of lange rok
Dat kon je zien als zij vertrok
En naar haar werk in Amsterdam ging
Gekleed in slechts een sexy hamstring 

 

Marieke, Liza, Emma, Puck, en Fien
Babet, Kato, Lisette, Loes, Amanda
Margot, Maybritt, en bovenal Miranda
Kim K, Kim S, en uiteraard Josien

Niet dat er überhaupt romances kwamen
Ik was destijds met name goed met namen

 

 

In Baarle-Nassau kon een das
zich niet gedragen in de klas.
Hij schoot er propjes in het rond
en had ook vaak een grote mond.
Dan gaf de juf hem op zijn kop;
hij zocht daar steeds de grenzen op. 

 

© Danielle Fitzhugh op Wikimedia Commons
Deed - Attribution-ShareAlike 4.0 International - Creative Commons

Mijn vader is autistisch,
mijn moeder bipolair,
mijn zus is borderliner
en mijn broer is combinair.
Zelf ben ik alfabeet,
ik heb ABCB.
Heb dan wel last van rijmdwang,
maar verder val ik mee.

 

Ik draaide beenham aan het braadspit rond

Van babyvarkens met een grote kont

Helaas verbrand, voor mij die dag geen steak

Maar zwarte zooi dat meer op

 

Oranje-fans, ik zag de bui al hangen
en inderdaad, veel vakken waren leeg
ze tuurden door de Kaufland vol verlangen
ik kwam maar niet vooruit, de local zweeg

er klonken om de hoek zowaar gezangen
ze brulden met Rob Kemps mee, wéér dat lied
het ging van links naar rechts door alle gangen
en wie er ook maar stond, het deerde niet

ik hinkte en was danig in de war
omvergebeukt, de schrammen op mijn wangen
al uren hier met vrijwel lege kar
het kassameisje lachte onbevangen

haar vraag die mijn gemoed nog meer bezwaarde:
of ik oranje-badjas-zegels spaarde

 

 

 

Oranje slingers worden opgeruimd

door buurtbewoners die nog staan te tollen

van slaap, ontgoocheling en slecht humeur.

 

Ze zagen hoe Oranjes fine fleur

wel driemaal bij een strafschop heeft verzuimd

het doelnet door een bal te laten bollen.

 

Een enkel ooglid is nog wat gezwollen.

In stilte herbeleeft men de malheur;

er is gehoopt, gebeden en geduimd.

 

Niet alle slingers worden meegenomen.

Er ligt nog veel oranje in de goot

 

te wachten op de redders in de nood:

de schoonmaakdienst, die net is aangekomen,

 

wat slaperig, maar wel erg goedgeluimd.

 

 

Een halfaap die ontsnapt was in de hoofdstad
Genoot maar even van zijn vrijheidsdroom
Ze plukten hem al snel weer uit een boom
Nadat een lullig pijltje hem verdoofd had

Toch klinkt er daar rond Artis nog gevloek
Ze zijn nog naar zijn tweede helft op zoek

 

Politieauto’s scheuren door de wijken

Een heftruck ligt gekanteld in een perk

De brandweer kan de rampplek niet bereiken

Door file op het kruispunt naast de kerk

 

Terwijl sirenes alsmaar luider loeien

Belandt een taxi in een veld met koeien

Een Jeep vliegt met een salto door de lucht

Ik neem het in me op en slaak een zucht

 

Minuten sta ik ongestoord te staren

Vertederd pink ik vlug een traantje weg

Een bus knalt ondertussen door een heg

 

Ik strijk mijn vingers langs mijn neefjes haren

En denk terwijl ik terugga in de tijd:

Perfect cadeau, zo’n groot verkeerstapijt

 

 

Een plastic opblaaskroon op koningsnacht,
met wegwerphandjes zwaaien met z’n allen
en dan je handel op de vrijmarkt stallen,
oranje is voor wie niet veel verwacht

 

Dat had hij dus zijn leven lang gedacht
tot hij het van het schildersdoek zag knallen
en door volmaakte lichtheid overvallen
op andere gedachten werd gebracht

 

Wat mij betreft mocht hij zich best bekeren
al schrok ik toen ik hem hoorde beweren
dat het door pure kunstzin was gebeurd

 

niet echt conform de waarheid volgens mij
omdat zijn visie op het schilderij
veeleer door het model was ingekleurd

 

 

We worden met adviezen overladen:
Zorg steeds voor schaduw. Zet de airco aan.
Laat ’s nachts de ventilatie open staan.
Ook luifels zijn ten zeerste aan te raden.

En zo herhaalt dit mediagebeuren
wat ik juist moet vermijden: open deuren.

 

J. van Eijk / Spaarnestad Photo op Nationaal Archief, Public Domain

pixabay

De stad zucht onder veertig plus,
bezint zich op een exodus.
De ooit zo luide scepticus
verliest de strijd van Celsius.

De burgerij neemt kennis van
Het Nationale Hitteplan
en haast zich naar de ijscoman.

Beschouw dit niet als crisisjaar:
het is de warming-up nog maar.

Ze hield mijn hand een poosje stevig beet
En zei: ‘Wat blijft het fijn, de Costa Brava’
De koeltas was gevuld met ijs en cava
Het waaide, dus het voelde lang niet heet

We lagen naast elkaar, al ruim een uur
Genietend van het onbezorgde leven
Maar toen ik die fles cava wilde geven
Belandde vol mijn torso op haar stuur

We moesten lichtgewond de berm uit kruipen
Slecht plan om op een huurligfiets te zuipen 

 

yes, René
vijftig plus zijn valt totaal niet mee
potje voetbal blijkt een slecht idee
maar in mijn hoofd klinkt: yes, René

voetbalknie
met daarnaast toch wel een kwaal of drie
zie me lijden zonder energie
oh, yes René, een voetbalknie

nee, geen fles bordeaux
geen merlot, maar kopje thee
het gaat niet zo top
pep me op met: yes, René

yes, René
in het weekend denk ik vaak: o, jee
slik ik gauw een blauwe pil of twee
dan is het zo weer: yes, René

mm mm mm mm mm mm mm  

 

 

 

Het joch van vijf riep kut, het klonk spontaan
Zijn moeder toch greep deze zonde aan
Voor ouderlijk vermaan en wijs betoog
Dat er qua toon en inhoud niet om loog

Het woord bleek schuttingtaal, obsceen en slecht
Van wie het zomaar roept komt niks terecht
Ik eis respect sprak zij, en tot besluit,
Dat leg ik als je groot bent nog wel uit

Mijn vader die in alles dwingend was
Aanvaardde slechts beschaafde taal van mij
Zodat ik nooit met hem ohaën kon

Hij was allergisch voor het woordje gras
Dat was vulgair, het goed fatsoen voorbij
Onnodig kwetsend ook voor zijn gazon