Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Zoals een oude eik, door slagregens en gure
herfststormen ruw gegeseld en meedogenloos
beroofd van zijn dor loof, het zwaar krijgt te verduren -
zijn stramme stam buigt door, zijn wortels breken, broos;
 
hij steunt en kreunt gekweld, zijn kale takken schuren
langs zijn bemoste bast - zo bleef hij nog een poos
manhaftig zich verweren, de held, die van nature
een fiere dood boven een veile vlucht verkoos.
 
Mijn hemel, ik houd op, want dit duurt zo nog ureb -
een kolfje naar de hand van Biderdijk of Kloos!
Alexandrijnen hebben weliswaar allure,
maar lopen bij mij mank, of uit de maat, altoos.
 
Die versvoeten bijvijlen : voor een pedicure
zou het een godmijn zijn, maar ik blijf brodeloos.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

OntDaan



Ik ga niet graag met woorden aan de haal
Maar een der mooiste zinnen ooit geboekt
Krijgt nu jouw eindig lijf wordt opgedoekt
Een nieuw bestaan, een nieuw begrip in taal

Ik weet niet of jij naar een hemel zoekt
– Verwacht geen sterren of een grote zaal –
Je bent ontdaan van elke pracht en praal
En hebt voor niets gebeden en gevloekt

Couperus heeft je minzaam toegeknikt
Hij spreekt jou toe met licht-omfloerste toon
“Uw dichtwerk was voor mij geen mer à boire

Wij achten u als lidmaat zeer geschikt
En entre-nous blijkt weer – o godenzoon:
Zoo gij iets waart, waart gij een Hagenaar”