Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

lichtvoetigIV

De finale in Emmen is, zoals in het bericht hieronder werd vermeld, verschoven naar januari. De bundel Lichtvoetig lV, de selectie van de beste inzendingen voor Lichtvoetig, het Nederlands Kampioenschap Light Verse Dichten editie 2020. verschijnt al wel. Het voorwoord is geschreven door niemand minder dan Ivo de Wijs. 
 
Met werk van Christiaan Abbing, Adjudant B, Jaap Bakker, Bertus Beltman, Niels Blomberg, Bas Boekelo, Bert Deben, Elyn Doornenbal, Koos Dijksterhuis, Thom Hamer, Bert van den Helder, Niek J. Kalberg, Arjan Keene, Hannelly Krutwagen, Hendrikje de Koning, Wim Meyles, Frank Pardaan, Marion van Rooij, Dirk Rosier en Robin Veen.
 
Er kan nu al besteld worden!
Kostprijs € 10; voor € 15 wordt de bundel thuis bezorgd
 
Plaats uw bestelling via email: taalpodiummmXoutlook.com 
Maak het bedrag over op de rekeningnr.  NL62 RABO 0170 2964 07 van Taalpodium Emmen
en Lichtvoetig IV wordt z.s.m.  toegestuurd.
 
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

ACH GUT, zeiden de dames Groen



ACH GUT, zeiden de dames Groen. Oom Karel is gestorven,
in vredige berusting en zijn eigen ledikant.
We vroegen ons al jaren af: wie heeft zijn klok georven?
Maar hij was nog niet dood. Nu wel, dat staat hier in de krant.

Welaan, zo sprak de dominee, dan gaan we hem begraven.
Ik zal een Woordje Spreken tot de schare rond het graf:
wie dorstig naar vertroosting zijn zal ik volgaarne laven.
Hij pakte zijn geklede jas en borstelde hem af.

Met zonnebrillen en in ’t zwart vertrokken ze naar Zwolle –
koud waren ze op weg of ze verdwaalden in de mist.
Op de begraafplaats zei het schaap: Nu even keihard hollen!
Zo kwamen ze nog net op tijd voor ’t zakken van de kist.

De dominee die elleboogde zich terstond naar voren.
Vaarwel, sprak hij geroerd. Gij waart een Kerel van Stavast!
Daar leken de aanwezigen nogal van op te horen,
vooral een paarsgejurkte heer die klaarstond met een kwast.

Opeens ontstond er trammelant: er was een krans verdwenen!
Toen werd het schaap Veronica op heterdaad betrapt
met lint waarop te lezen stond: Rust zacht, zuster Helene.
Oeps! zei ze. Maar ik had zó lang geen lelies meer gehapt…

Heleen? zeiden de dames Groen. Dat is niet onze oom.
Op naar oom Karel! En dan straks een plakje keek met room.