Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Come all you friends and critics,
And listen to my song,
A word I will say to you,
It will not take me long,
The people talks about me,
They've nothing else to do
But to criticise their neighbors,
And they have me now in view.

Perhaps they talk for meanness,
And perhaps it is in jest,
If they leave out their freeness
It would suit me now the best,
To keep the good old maxim
I find it hard to do,
That is to do to others
As you wish them do to you.

Perhaps you've read the papers
Containing my interview;
I hope you kind good people
Will not believe it true.
Some Editors of the papers
They thought it would be wise
To write a column about me,
So they filled it up with lies.

The papers have ridiculed me
A year and a half or more.
Such slander as the interview
I never read before.
Some reporters and editors
Are versed in telling lies.
Others it seems are willing
To let industry rise.

The people of good judgment
Will read the papers through,
And not rely on its truth
Without a candid view.
My first attempt at literature
Is the "Sweet Singer" by name,
I wrote that book without a thought
Of the future, or of fame.

Dear Friends, I write for money,
With a kind heart and hand,
I wish to make no Enemies
Throughout my native land.
Kind friends, now I close my rhyme,
And lay my pen aside,
Between me and my critics
I leave you to decide.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Vinkenoog herstelt

Hoewel we het normaal helemaal niet hebben op 'vrije dichters', maken we voor Simon Vinkenoog graag een uitzondering. Zoals je ongetwijfeld weet, is zijn rechterbeen onlangs geamputeerd. Op het hoofdkantoor lezen we dagelijks het laatste nieuws op zijn site. Het is voor zwaarmoedige light-versedichters bijzonder vreemd om te zien hoe ongeloofelijk positief hij met de amputatie omgaat. 

Vanochtend haalden we op het hoofdkantoor met een flinke zak Skunk en een mooie blok rode Libanon herinneringen aan Vinkenoog op. Zo herrinnerde een van onze redacteuren zich zijn gulheid toen er iets voor het goede doel georganiseerd werd. Een ander vertelde glimlachend dat hij door Vinkenoog ooit bij een wedstrijd de grootste dichter van de avond was genoemd. De overige redactieleden knikten instemmend, ook zij hadden dit weleens meegemaakt. 'En toen bij die Red de Paddo demonstratie, toen ging hij ook helemaal los,' juicht een aspirant-redactielid opgewonden. En wat te denken van die ene keer, toen... Inderdaad, het bleef nog lang een ongeloofelijk mooie dag.  

 



 

Koop koop koop