Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent



Het was al een bemoedigend bericht;
De schrijfmachine nog niet opgeborgen
De kans bestond dat er vandaag of morgen
Nog iets mee genoteerd werd of gedicht

Pasen en de Heer heeft het bewezen;
Remco Campert in de krant herrezen!

 

Na zijn aankondiging dat hij gestopt was met schrijven omdat hij te oud was, stond toch weer een column van Remco Campert in de Volkskrant



Daar stond zij oog in oog met zijn maîtresse,
twee vrouwen aan twee zijden van zijn graf,
een hoopje zand; de steen was nog niet af.
Ze keken naar elkaar vol interesse.

“Wat gaf jij hem, dat ik hem niet kon geven?”
‘Ach, niet zo veel, hij hield van jou en mij.
De stiekemheid gaf een gevoel van vrij,
maar zonder jou kon hij geen etmaal leven.’

“Je hebt gelijk, het was zijn rusteloosheid.
Ik had wel vrede met de status quo.
Toen kwam die del uit Paramaribo.
Hij had geen notie van ons beider boosheid.”

‘Wel fijn, dat ik kon komen aan strychnine,
omdat ik werk heb in een apotheek.
Gelukkig dat het jou ook wel wat leek.’
“Ja zeker, liever dat dan blijven grienen.

Ik heb het in zijn whiskyglas geschonken
en in het winti-flesje in zijn zak.
Zij zit nu twintig jaren in de bak;
bewijs genoeg, de zaak was zo beklonken.”

‘Al is het beter zo, toch blijft het zonde.
Nou ja, het is gebeurd. Ik ga maar weer.’
“Kom mee met mij. Ik taal niet naar een heer,
maar wel naar warmte in mijn lege sponde.”



Een paashaas te Oud-Beierland
had jajem in zijn eiermand.
Een jager, met zijn buks geheven,
beval: ‘Je fles, vriend, of je leven.’
‘De drank is op, vandaag,’ sprak langoor,
‘en voor de dood ben ik niet bang, hoor,
want sinds ik ben getrouwd, mijnheer,
had ik meteen geen leven meer.’

 



Wil je een pannenkoek?
Geef me een koekenpan
Zie je die ene
Daar onderaan staan?

Dat is de enige
Pannenkoekkoekenpan
In al die andere
Branden ze aan.





Tuinschuur en kippenhok
Zomerse schilderklus
Gaat door de hitte
Gepaard met veel zweet

Dankzij de ijskoude
Verververversingen
Komt hij tenslotte
Toch tijdig gereed


Eerste klas volksvermaak
Reinaert de vosmoraal
Cuwaert het haasje wordt
Listig verlakt

Dan kiest de sluwerd het
Beunhazenhazenpad
Menselijk falen in
Fabel verpakt




Kalligrafiecursus

U doet het prima hoor!
Letters zijn kunstwerkjes,
maar dat geldt niet
voor uw komma en punt.

Meld u dus aan voor de
leestekentekenles,
waar u het punt
van de punt leren kunt.




Naaktrecreatie

Wee ongelovige!
U liet uw naaktheid zien!
Dat is een gruwel,
uw vlees is te week!

U werd gestraft met een
godstekentekenbeet.
Thans is uw schaamstreek
behoorlijk van streek.



Aah nu begrijp ik het!
Dubbele naamwoorden
Met iets ervoor
En erachter geplakt

Dus kun je zeggen: Een
Slampamperpamperpak
Is een pakket luie luiers,
Verpakt



(Het lijkt ons meer iets wat de man op de illustratie in zijn kledingkast heeft liggen. Red.)



Eind jaren zestig al!
Samen uit club gegooid
Daphne en mij trof
Bestuurlijk venijn

Zij was mijn duurzame
Partnerruilruilpartner
Dat zou in strijd met
Haar ruilbaarheid zijn!


Frivole vormvariant van het Ollekebolleke. Eis bij het zeslettergrepige woord is hier dat het een woordsamenstelling is waarbij het eindwoord van de eerste samenstelling het beginwoord van de tweede samenstelling moet zijn. In dit vers is die spiegeling van eerste een tweede samenstelling volledig. De Spiegelobol hoort verder te voldoen aan alle regels van het ollekebolleke.




Heerlijke uitdaging!
Eerst weer eens oefenen
Soms lijkt mijn lenigheid
Plotsklaps passé

Vroeger, ja, lukte het
Totempaalpaaldansen
Nu is het klooien
Dus heren: tabee!



Mijn favoriete bezigheid is strijken.
Geef mij een opgefrommeld tafellaken.
Voor roesje of plissé zal ik niet wijken.
Naar strijkbout op textiel mag ik graag kijken;
daar kunnen ze me ’s nachts wakker voor maken.

Gelukkig raak ik zelden uitgestreken:
de buren geven mij voldoende taken.
Ze komen met hun strijkgoed alle weken.
Dat is niet erg, maar één ding gaat wel steken:
ze komen mij er ’s nachts voor wakker maken.

Wanneer de nieuwe dag is aangebroken,
dan hoop ik mijn gestrijk te kunnen staken,
maar net als ik mijn ogen heb geloken
komt uit het niets een buurvrouw opgedoken;
ze komt zelfs overdag mij wakker maken.

Ik laat me echt niet langer meer gebruiken;
niet langer zal ik nog voor strijkgoed waken.
Ik slaap achter geluidsgedempte luiken,
Mijn tuin heeft boobytraps in alle struiken.
Geen buurvrouw zal mij ooit nog wakker maken.


Hierbij wil ik iedereen feliciteren die de top-10 heeft bereikt in Almelo. Dit gedicht kwam op de gedeelde 11e plaats



Op Neerlandistiek.nl schreef marc Van oostendorp een boeiend  stuk over de dactylus en de rol van Drs. P hierin.
Ga er maar eens voor zitten, met een kopje thee en een mariakaakje, want het is stof ter overpeinzing voor al onze medewerkers.
Overigens zal iedereen die in de toekomst een fout maakt in de metriek van het ollekebolleke hier geen rechten aan kunnen ontlenen waarschuw ik maar vast.
En dit ollekebolleke is vast als voorproefje bij een mededeling in het stuk dat 'de' ollekebolleke een genre is:

Eventjes rechtzetten
Dit is geen genre hoor
Dit is een versvorm
Terecht zeer beroemd

Iedere lijder aan
Versificatiedwang
Weet dat het genre
Light verse wordt genoemd

Zo. Iedereen weet nu wat het ollekebolleke inhoudt, dus klik maar hier voor het artikel.





Vanochtend ging de dag niet goed van start:
Ik las het in de krant en dacht: och heden,
Alweer is er een dichter overleden 
Ik ben derhalve droevig en verward 
 
Ik wist wel dat het lot de mensen tart 
Ook zij die aan het dichten tijd besteden 
Die worden door de dood heus niet gemeden 
Maar dichten blijkt ook kwalijk voor het hart 
 
Zo kort na Menno Wigman's overlijden 
Besloot het blinde lot een levensdraad 
Van weer zo'n goede dichter door te snijden 
Waardoor diens zwakke hart niet langer slaat
 
Het heeft geen zin, toch vraag ik heel bescheiden
Of nu het lot het even hierbij laat 
 
 
 



Er schuilt vandaag oud leven in de sloot
Alsof ze weer een hartslag heeft gekregen
En wind haar door behendig te bewegen
Voorzichtig heeft beademd uit de dood

Niet dat er golven tegen oevers slaan,
Het blijft slechts bij een rimpelig bestaan



Hij heeft geen puf. Zijn adem piept en fluit.
In schuifeltred komt hij maar net vooruit.
Hij sleept zich door de veel te lange dagen.

Je hebt geen hart als je geen actie neemt.

Wat maakt zijn leven minder lamgeslagen?
“Een ander hart”, beweert de therapeut,
“dat er niet is”. De noodklok wordt geluid.
De overheid komt om het jouwe vragen.

Je hebt geen hart als je geen actie neemt,

want het wordt door het ziekenhuis geclaimd.
Zo gaat je lichaam harteloos ter aarde.
Voor hem voelt het nog wel een beetje vreemd
dat hij weer rennen kan langs bos en beemd.
Jouw hart geeft aan zijn leven nieuwe waarde.


(Het jaarlijkse pi-sonnet van Niels wordt dit jaar te laat geplaatst, niet omdat hij de deadline niet haalde, maar Stephen Hawking wel)



Mensen zijn sterfelijk
Óók Stephen Hawking dus
Ondanks zijn ziekte
Een man van gewicht

Dankzij zijn grondige
Kosmologiekennis
Schijnt over nachtzwarte
Gaten nu licht



De grote Stephen Hawking had
Oog voor poëzie
Want zijn bestaan is rond en dát
Op de dag van π!



Leve de wetenschap!
Stof tot diep nadenken:
Dus iets onstoffelijks leeft
Zonder stem

Net als de huidige
Ruimte-en-tijdtoestand
Van Stephen Hawking
Dus: lang leve hem!



De Nederlandse dorpen lijken soms een grap:
bijvoorbeeld Zwarte Haan of Zwarte Ruiter, Buil,
of Raar, of Vuilendam, of Vuile Riete, Vuil-
pan, Monster, Belgenhoek, Lakei of Scheveklap.
Je komt in Nederland soms rare namen tegen,
o land van mest en mist, van vuile koude regen.

O saaie brij-moeras, o erf van overschoenen,
o Bartje, Ketelbinkie, Sjaalman, Frits van Egters,
o brug bij Bommel, oude rietenmattenvlechters,
o spruitjes. Nederland, jij bent mijn kampioen en
des avonds komt een ieder immer ongelegen,
o land van mest en mist, van vuile koude regen.

Het is hier waarlijk alle dagen altijd zo’n
geweldig toffe boel, vol met gezelligheid,
een land van koeien, varkens, Brahman zonder meid,
van kikkers, baggerlui, schoenlappers, moddergoôn.
Mijn lege hart, verloren zijn de prille wegen,
o land van mest en mist, van vuile koude regen.

Prins Bernhard hield van Neerlands trots: van frikandellen,
en ook de Candy liet hem flink zijn hart versnellen,
al wordt dit door de RVD geheel verzwegen,
o land van mest en mist, van vuile koude regen.



Van pipers en hun dracht sla ik op tilt
Al ken ik het waarom der rokken wel
Een ware Schot danst als het jaar verstilt
Op Auld lang syne - alleen gekleed in kilt -
Gebeierd door zijn eigen klokkenspel

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Rusland

Het tsarendom nam na geweld de wijk
Toen communisme, nu een republiek
Afwisselend? Ach ja, dat mag zo klinken:

Eén factor daar bepaalt de politiek
En liet en laat die staat steeds weer verzinken
Die factor vind je in de wodkafles

Ze kunnen het niet laten dat te drinken
Het smeert daar elk maatschappelijk proces
Je bent pas onder invloed invloedrijk

Een toestand die daar nooit eens overgaat:
Die staat is steeds in kennelijke staat

 Over de staatkunde van Rusland.

(Uit Het pak van Sjaalman)

Koop koop koop