Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent



De laatste tijd dacht ik steeds “minder minder”
Bij politieke pochers op teevee
Hun gepalaver klonk nooit recht door zee
Goddank, een viertal lijkt iets eensgezinder

Straks klotst er wel een opblaasboot, heel stoer,
Met Rubberen Rutte grijnzend aan het roer



Wanneer de aarde na haar slaap ontwaakt
met halmen in het gras en nieuwe knoppen
waar lome hommels gonzend honinghoppen,
dan geurt het weiland dat van leven blaakt.

Het nieuwe blad heeft daar een nis gemaakt
waarin ik me voor even kan verstoppen,
ver weg van media en krantenkoppen.
Nog nooit heeft stilte mij zo zoet gesmaakt.

Ik snuif de lucht op, maar het zit niet mee.
De pollenplaag, ik had het kunnen weten.
Al niezend zeg ik het tableau tabee.

En thuis vraag ik: Hoe kon ik het vergeten?
Dáár voor de spiegel staat insectenspray.
Ik krab me suf aan honderd muggenbeten.



Gelukkig is er giro 555
waaraan het christenvolk zijn geld zal schenken,
hoewel men zich in treurnis moet bedenken:
aan elk zijn plek. Dat staat toch buiten kijf?

Ze hebben in Europa geen verblijf,
die nu in stromen komen en verdrinken;
bediende men die lieden op hun wenken,
werd het hier ook een troosteloos bedrijf.

Toch stort ik maar van lieverlede weer
en vraag het kind dat jengelt aan mijn stola:
"Wat is er, allerliefste Fabiola?"

Het wicht slaat beide ogen zedig neer
en piept: "Er is geen limonade meer."
"Wel, lieveling," zeg ik, "dan neem je cola."



Ik ben geboren op een fout adres
Een pech waar ik me over mag beklagen
Ik lag al kansloos in de kinderwagen
En kreeg de armoe binnen met de fles

Mijn vriendjes hebben opa's, soms wel zes
En ieder wil zijn kleinzoon graag behagen
Met zakgeld, vaak gênante topbedragen
Dat ik geen opa heb, is vette stress

Hoe komt dat vraagt u mij, verklaar je nader
Mijn moeder is een dochter van mijn vader


Voor de rechtbank in Roermond is 10 jaar cel geëist tegen de 52-jarige André H. wegens jarenlang misbruik met geweld van zijn dochter. Hieruit werd een dochtertje geboren.



De blauwe zetels worden weer opnieuw verdeeld.
De leden lopen op hun paasbest door de kamer,
Ze horen voor het eerst het klappen van de hamer
De kaarten voor de borst; er wordt nog niet gespeeld

Ik vraag mij een ding af, of dit niet anders kan:
Die blauwe pakken daar krijg ik nou uitslag van.



De borders bloeien geurig. Ik ga stuk,
laat haren los en schilfer brokken cellen;
mijn kraaienpoten zijn niet meer te tellen,
verwilderend als slaapkamergeluk.

Natuurlijk kan de tuinman dat herstellen,
maar als ik zevenblad de grond uit ruk
Voel ik de lichte steken als ik buk
de voortgang van verval ook al voorspellen.

Twee planten zijn te kruisen met elkaar,
zo expliceerde men de wet van Mendel,
aldus ontstaat een sterker exemplaar...

De dood huist in mijn handen. Wat een zwendel—
alsof er somtijds, lukraak hier en daar
gewied wordt: straatgras samen met lavendel.



Een stem zegt dat ik plaats mag nemen
Ik weet alleen niet goed waarin
Dus heb ik nog maar weinig zin
Voorzie in feite veel problemen

Ik ga die plaats beslist niet claimen
Een kaartje koop ik evenmin
Ik blijf het liefst bij mijn vriendin
En schrijf voor haar nog wat poëmen

Maar hoe moet ik die stem negeren
En leg ik hem het zwijgen op?
Ik wil hem liever niet bruuskeren

Want anders roept hij keihard: Stop!
En als hij zo gaat commanderen
Dan kost mij dat beslist de kop 

Dit gedicht won de 9e prijs in de 21e Willem Wilmink Wedstrijd, waar de opdrachtregel luidde:'Een stem zegt dat ik plaats mag nemen. 

Een antwoord op de openingszinnen van Achterbergs Ballade van de gasfitter (I) en Spel van de wilde jacht (II). Ter navolging.

In het nooit, dat nog komt, zie ik U weer.
Naar ik hoop heeft u dan wat IQ meer

Hoe ook de schikgodinnen u onthemen,
Ik zou beslist de snelste route nemen

In 't onland stond een hert zo groot als God.
Ik was zijn evenbeeld, hij schrok zich rot

We zijn erbij gaan zitten op het mos
De broertjes Adam, Little Joe en Hoss

Het najaarsgoud is uitgebroken tegen
En heeft daarvan dit braakgebrek gekregen

Het cyclotron heeft ons atoom gespleten.
Maar een vergoeding kunnen we vergeten

II

De mens is voor een tijd de plaats van God
Die door Diens leefstijl nogal snel verkrot

De streek gaat liggen in het blauw vandaag
Kwajongen zit er niet mee in zijn maag

Nu gij geen ander wezen hebben kunt
Zet ik graag achter uw bestaan een punt

't Woord heeft het eerste en het laatste woord
Daartussen wordt alleen mijn vrouw gehoord

Een hemel uit de tijd der romantiek
In goede staat, een koopje: honderd piek

Uit verre aanvang met u
En met uw geest; dit was het voor nu!



‘Nazi’s en moordenaars!!’
Volgers van Erdogan:
‘Hollanders loopt het
Nu dun door de broek!’

Maar voor henzelf is het
Stoelgangbevorderend:
Woorddiarree gaat er vaak in
Als koek



Oproep uit Istanbul
'Maak veel meer kinderen
Zorg dat Europa naar
Turkenlucht geurt!'

Vrouwen, beducht voor een
Cohabitatieplicht
Vrezen als sanctie
Een Erdoganbeurt!


Erdogan heeft Turken die in Europa leven opgeroepen meer kinderen te nemen om zijn invloed te vergroten. 'Neem niet drie, maar vijf kinderen'.



Er is iets mis met onze duokraan
Een ding van minstens twintig jaren oud
Sinds zondag komen wij er niet meer aan
Toen kreeg de straal de kracht van een orkaan
En draaide hij niet meer van warm naar koud



Burgerlijk drama nu!
Zwanger na weekendtrip
Meisje van stand sliep
Met kale barbaar

Ziedende vader neemt
Halsoverkopbesluit:
Dader krijgt nekschot
Abortus voor haar!


Erdogan geeft de maat aan

Of Erdoğan een kleine piemel heeft,
dat weet ik niet en wil ik ook niet weten.
Wel weet ik dat zijn pik actief is:
hij naait ons vaker dan ons lief is.
Dat ding moet ondertussen zijn versleten.

Dat Erdoğan zeer lange tenen heeft,
dat mogen we toch zeker concluderen.
ze reiken zelfs tot in Berlijn, 
dat moeten lange tenen zijn
vol eksterogen, schimmels, pus en zweren.

Je ziet ook dat hij lange armen heeft.
Daarmee bespeelt hij marionetten-Turken.
Die kiezen hier in Nederland
- stokdoof en stekeblind - zijn kant
terwijl ze driftig aan zijn anus lurken.

Krijg toch de pleuris, Erdoğan!
Zak lekker door de stront, tiran!
Hierbij erken ik Koerdistan
en spreek ik van Armeense genocide.
Jouw piemeltje gaat mij niet an,
daar word ik heus niet hitsig van.
Als ik jouw vuile kop zie, dan
ben ik meteen frigide.



Hallo, hallo zeg is hier nog wel iemand
De komma keek verbijsterd om zich heen
En dacht verdraaid ik ben hier gans alleen
Wat moet ik nu want verder is er niemand

Gezelschap is helaas mij niet gegund
Zelfs na de laatste regel staat geen



TOCHTJE OP ZEE

De zee, de zee klotst voort in eindeloze deining,
zodat ik van verveling maar vroeg aan de wijn ging.
Maar door de drankjes en dat eindeloze klotsen
sloeg ik op volle zee oneindig aan het kotsen.



BLOEMEN

Ik ween om bloemen in de knop gebroken:
ik viel met ’t zootje van mijn fiets
dus krijgt mijn lieve vrouwtje niets.
Nou ga ik als verzoening maar eens koken.



VERKEER

Ik ben een God in ‘t diepst van mijn gedachten
Maar dat is in het huidige verkeer
bijzonder link zodat ik keer op keer
de dokterspost bezoek met jammerklachten



Als ik je zie wil ik een liedje zingen
Een melodietje, simpel, mooi en licht
Als ik je zie, de zon in jouw gezicht
Begint mijn oude hart spontaan te swingen

Ik denk aan jou en kan me niet bedwingen
Dus stuur ik jou meteen een lief bericht
Ik denk aan jou en schrijf een nieuw gedicht
Want jij hebt honderdduizend leuke dingen

Ik wil ons lied nog heel lang laten klinken
En naast je blijven slapen in ons bed
Kom, liefste, laat ons op de liefde drinken
Zing elke dag met mij weer een duet

Al weet ik wel dat onze tijd blijft slinken
het lijkt of ik die rek in dit sonnet


(Uit de nieuwe bundel Terwijl de tijd)






Het slobbert wat in iets te ruime pakken
zijn lichaam en de schepper van zijn kop
deed daar twee forse kaken onderop
zodat de zaak gewichtig lijkt te zakken

De poten, ongeschikt voor hoge hakken
gaan wonderlijk lichtvoetig in galop
op weg naar weer een politieke top
de biotoop van ware Dickerdacken

Maar liever drijft hij onbekommerd rond
en ligt hij als een idioot in bad
wat orendraaiend om zich heen te gluren

Hij wentelwiekt het staartje om zijn kont
en koestert het als heimelijke schat
dat hij dat ding op afstand kan besturen

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

So help me God



Snelle beëdiging!
Donald de twitteraar
Niemand komt zingen
Dat scheelt dus een lied

Trump zet in plaats van zijn
Inauguratiespeech
Vlot zijn “I do” op het net
In een tweet

Koop koop koop