Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Omdat light verse lééft



Die sint wordt ieder jaar een beetje ouder
Straks moet ie weer het dak op, wat een lol
Het mennen van het paard vraagt nu zijn tol
Dit zorgt voor zware reuma in sint's schouder

Effect van kou en vocht hoeft geen betoog
Door het gehobbel is zijn buik gaan steken
Een roetpiet helpt de rijtoer af te breken
Het haar opzij, de mantel snel omhoog

Daar zit hij op een zetel met twee steunen
- Ach vroeger, mijmert hij, zat ik met kaknood
Gehurkt achter een schoorsteen in de dakgoot -
Je hoort het oudje zacht en pijnlijk kreunen

Maar na het poepen zie je hem genieten
Hij wordt verzorgd door stoere reetveegpieten



‘Jongere luisteraars!
Spijkers met koppen, nu!’
BNNVARA-bons
Neemt een besluit

Flikkert derhalve de
Rimpelbestendige
Oeuvreprijs-winnende
Meurders eruit!



Drinken als een tempelier
Kan sinds kort bij mijn barbier
Waar ik (met mijn baard ontklit) 
Lang aan de barbierbar zit
Dan bestel ik met plezier
Pullen vol barbierbarbier
- ‘Leuk maar het smaakt nergens naar’ -
Wát?! Barbierbarbierbarbaar!



Nog even en het Nederlands is slechts voor hobbyisten
Want Engels lijkt de voertaal in ons kleine kikkerland
’t Is trigger, deal, fuck, shit, en roots. We laten ons niet kisten
En lezen nu de krant met Prisma Engels bij de hand


‘Nog even en onze taal is alleen voor hobbyisten’ klaagt Frans Zonneveld in AD 28-9. Met ‘hobbyisten’ bedoelt Zonneveld waarschijnlijk ‘liefhebbers’



Nacht in Sicilië
Tsjirpende krekeltjes
Ook worden bronstige
Kikkers gehoord

Soms klinkt een ijzige
Porcamadonnaschreeuw
Als er een maffiabaas
Wordt vermoord

 

Wie wil weten hoe het verder gaat moet het boek kopen.



Onder limoenbomen
Schitterend zwemwater
Vrolijke klanken
En vriendelijk volk

Dit is een heerlijke
Strakblauwehemeldag
Nergens een weeralarm,
Nergens een wolk


Morgen zien we hoe het verder gaat!



Ik houd alleen van verse vis
Dus geeft u mij een nieuwe haring
Met deze is beslist wat mis
Ik houd alleen van verse vis
En hoef geen stuk geschiedenis
Dat lijdt aan ernstige verjaring
Ik houd alleen van verse vis
Dus geeft u mij een nieuwe haring



Godsammekrake, zeg
Schelden en kankeren
Tering en k*t zijn vaak
Niet van de lucht

Nu maar eens géén geinig
6LGW-vondstje
Tjee! Schreef dit vers in een
Vloek en een zucht



Op het tentamen wist ik het niet meer!
Ik raakte in paniek, begon te zweten
Hoe kon ik het op dit moment vergeten
Hoe eindigde 'De Avonden' ook weer?

Ik wilde spieken, maar daar liep meneer
Zo waakzaam als een leeuw die nog moet eten
Ik vocht een stille strijd met mijn geweten
Zou ik het wagen voor die ene keer?

Mijn handen gleden naar mijn boekentas
Maar net voor ik het vond - daar had je hem!
Zijn aanblik deed mijn stoute vingers beven

Zijn ogen flitsten achter brillenglas
'Het is gezien', zo donderde zijn stem
'En het is niet onopgemerkt gebleven'



Boemerang


Stressen in Downing Street!
Salzburger Trauerspiel
Britten zijn bang voor
Hun brexitbesluit

Luid klinkt remain uit het
Blijf-in-de-uniekamp
Boven Theresa d'r
Mayday al uit!



Dit is de bodem waar ik werd geboren.
De stad, het huis, de plank die ritmisch kraakt
klinkt als een juichend startschot in m'n oren:
dit is de kamer waar ik werd gemaakt.

Ver uit den vreemde tot u weergekomen
zie ik de nieuwbouw rond uw oude hart.
men heeft de weegbree weten in te tomen;
het slingerpad, tesaam zijn wij verstard.

Maar 't Paterswoldse meer blinkt even klaar, en
'k zie bootjes en bistrootjes langs de kant.
Straks mag ik met het busje mee naar Haren
naar middageten, krant en kamerplant.

Dit is mijn land, hier ben ik kind geweest,
door hang naar water had ik het verlaten.
Verpaupering woedt nu in vele straten
maar in mijn uitgebluste geest het meest.


Naar W. Brandt



I
Muren en prikkeldraad!
Eeuwige breinbrekers
Woorden waarvoor
Je geen toepassing weet

Vind maar iets zinnigs bij
Spreewaldergurkenpot
Los van de film waar
Dit versje naar heet!

II
Wrange herinnering!
Spreewaldergurkenpot
Wachtte de glasbak
Na val van de muur

Hij was wel groots in zijn
Onaanstootgevendheid
Echter zijn Gurken
Die waren te zuur!

III
Wat heet vereeuwigen!
Onaanstootgevendheid
Gold na de Wende
Voor Lenin niet meer

Volkswoede zong hem een
Gruzelementenlied
Sloopte zijn standbeelden
Spoog op zijn leer!



De leg wordt stilgelegd
En kippen gaan tekeer:
Het voer is veel te slecht,
We pikken het niet meer



Een oude steeg, ternauwernood verlicht,
zo nu en dan bezocht door kroegpubliek

Een muur weerkaatst getik van hoge hakken

Met handen weggestoken in zijn zakken
krijgt Jack de Ripper vanuit een portiek
contouren van een nieuwe prooi in zicht

Prelude op een naderende moord.
Beleeft de jonge vrouw die hij bespiedt
in deze steeg haar laatste ogenblikken
wanneer zijn mes opeens tevoorschijn schiet
en zij niet eens de kans krijgt om te schrikken?
Misschien omdat hij steeds beroerder ziet
of puur van ouderdom niet meer kan mikken:
Haar hakken tikken onbekommerd voort.



je kunt zo snakken soms naar wat geluk
en ondanks tegenslag op tegenslag
verflauwt je hoop niet op de grote dag
je maakt je daarbij ongezond vaak druk

een raad wil ik je geven: laat het lopen
en kap eens met dat stomme loten kopen



'Mijn strijd' wordt goed verkocht; het staat op drie -
krijgslustig schrift in duister tijdsgewricht.
Na jaren van censuur bezweert het licht
van openbaarheid deze dystopie.

Het kampt nog wel met nummers twee en een:
een kookboek en een chicklit-fenomeen.



De helft van alle dutchies is te zwaar
Het BMI getal roept luid: gevaar!
Ons kleine stukje land groeit ongezond
We zakken met z’n allen door de grond

Een slimme tip: beweeg, val af, maak lol
Dan is ons drukke land iets minder vol



Lang leve Bredero
Schilder toneelschrijver
Boertige dichtervorst
Heeft goed geboerd

Jammer alleen van die
Anagrammatische
Tragipotsierlijke
Bijklank: beroerd!

 Morgenstern, screenshot

Leestekenland kan niet meer bogen 
op een volmaakte maatschappij. 
 
De komma en de punt betogen: 
‘Puntkommavolk draagt nooit wat bij!’ 
 
Meteen vormt zich een actiefront: 
de Weg-met-de-puntkomma-bond. 
 
De vraagtekens zijn weggeslopen, 
die houden graag hun opties open. 
 
Snel smoort men tussen accolades 
’t gekreun en de jeremiades 
 
van de puntkomma’s, en met haken 
voorkomt men dat ze stennis maken. 
 
Dan komt het minteken, en baf! 
– het trekt ze van het leven af. 
 
De vraagtekens zijn terug en kijken 
hoofdschuddend naar de verse lijken. 
 
Maar ai! de strijd is niet gedaan: 
gedachtestreep valt komma aan – 
 
en snijdt hem snoeihard door de hals 
zodat hij – na onthoofding – als 
 
puntkomma, dodelijk verwond, 
zijn bloed mengt met die op de grond. 
 
Men draagt de beide typen stakkers 
in stilte naar de dodenakker. 
 
Wat rest van de gedachtestreepjes 
sluit zwijgzaam aan, met zwarte sleepjes. 
 
Het uitroepteken preekt van vrede, 
dubbelepunt deelt pepermunt; 
 
bevrijd van komma-achtigheden 
sjokt men naar huis: streep, punt, streep, punt… 

Christian Morgenstern (1871-1914)


  
Im Reich der Interpunktionen 
 
Im Reich der Interpunktionen 
nicht fürder goldner Friede prunkt: 
 
Die Semikolons werden Drohnen 
genannt von Beistrich und von Punkt. 
 
Es bildet sich zur selben Stund’ 
ein Antisemikolonbund. 
 
Die einzigen, die stumm entweichen, 
(wie immer), sind die Fragezeichen. 
 
Die Semikolons, die sehr jammern, 
umstellt man mit geschwungnen Klammern, 
 
und setzt die so gefangnen Wesen 
noch obendrein in Parenthesen. 
 
Das Minuszeichen naht und – schwapp! 
Da zieht es sie vom Leben ab. 
 
Kopfschüttelnd blicken auf die Leichen 
die heimgekehrten Fragezeichen. 
 
Doch, wehe! neuer Kampf sich schürzt: 
Gedankenstrich auf Komma stürzt – 
 
und fährt ihm schneidend durch den Hals – 
bis dieser gleich – und ebenfalls 
 
(wie jener mörderisch bezweckt) 
als Strichpunkt das Gefild bedeckt!… 
 
Stumm trägt man auf den Totengarten 
die Semikolons beider Arten. 
 
Was übrig von Gedankenstrichen, 
kommt schwarz und schweigsam nachgeschlichen. 
 
Das Ausrufszeichen hält die Predigt; 
das Kolon dient ihm als Adjunkt. 
 
Dann, jeder Kommaform entledigt, 
stapft heimwärts man, Strich, Punkt, Strich, Punkt… 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Passant



de vader van mijn moeder was mijn liefdevolle held
zijn zelfgebouwde wandkast is mij altijd bijgebleven
zijn schamele bezit was in de schappen opgesteld

dat meubel was een toonbeeld van een ingetogen leven
een bloemenvaas, een wereldbol, een opgezette specht
een tekening die mama als cadeautje had gegeven

als kind was ik bijzonder aan het ladeblok gehecht
daar lagen alle spelletjes voor als ik kwam logeren
en ook het groene bridgekleed dat op tafel werd gelegd

we speelden vaak canasta dat ik vlotjes bleek te leren
mijn knuistje hield verkrampt de grote kaartenwaaier beet
en opa zat tevreden mijn plezier te observeren

wat typisch en charmant dat ik dat alles nu nog weet
met dank aan de passant zojuist, die rook zoals dat kleed


(Voor wie het mocht zijn ontgaan: Machiel Pomp is Nederlands kampioen lightversedichten en tevens Dichter des Vaderlands: zoals jullie weten verkrijgt iedereen die op Het vrije vers publiceert daarmee automatisch deze functie)

Koop koop koop