Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

verkouden
Pexels
 
Hoe zal ik mijn verkoudheid eens beschrijven?
Ik heb al tien keer achtereen geniesd.
Mijn rechterneusgat is welhaast ontvliesd,
ik zal er mentholzalf op moeten wrijven.
 
Mijn keelgat is met scherven afgebiesd.
Dit zeg ik echt niet om te overdrijven.
Ik zie de splinters toch die overblijven
na ’t hoesten, als ik weer ben uitgebriest.
 
Mijn adem heeft zich boven in mijn longen
verschanst onder het frèle sleutelbeen,
door slijm en ander ongerief verdrongen.
 
Met sjaals en warme kruiken om me heen
heb ik mijn huisgenoten afgedwongen
dat ik een graf krijg met een dure steen.
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Praalzucht





Wanneer de zomerzon met vlijt
haar gouden stralen zengend brandt,
gaat op het blotebillenstrand
de schaarse kleding van het lijf.

Je ziet dan onvoorstelbaar veel
aan glimmetaal en glittertooi,
gestoken door een lichaamsplooi
maar meer nog in een edel deel.

Vagijntjes met een ring versierd,
de navels door een edelsteen
en eikels -schrijnt dat niet gemeen?-
waaruit een glanzend knopje kiert.

Omdat ik daar geen sieraad heb
val ik een beetje uit de toon,
dus daarom open ik mijn bek
en toon vol trots een gouden kroon.

 

(Hoe je gratis aan zo'n gouden kroon kunt komen lees je hier)