Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

verkouden
Pexels
 
Hoe zal ik mijn verkoudheid eens beschrijven?
Ik heb al tien keer achtereen geniesd.
Mijn rechterneusgat is welhaast ontvliesd,
ik zal er mentholzalf op moeten wrijven.
 
Mijn keelgat is met scherven afgebiesd.
Dit zeg ik echt niet om te overdrijven.
Ik zie de splinters toch die overblijven
na ’t hoesten, als ik weer ben uitgebriest.
 
Mijn adem heeft zich boven in mijn longen
verschanst onder het frèle sleutelbeen,
door slijm en ander ongerief verdrongen.
 
Met sjaals en warme kruiken om me heen
heb ik mijn huisgenoten afgedwongen
dat ik een graf krijg met een dure steen.
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Nog vele, vele, vele.. (voor Drs. P}



Zo’n trilobiet, mijnheer
Dat is een gidsfossiel
Leefde een half miljard
Jaren voor nu

Deze poëet uit het 
Paleozoïcum
Krabbelt zijn versjes
Nog steeds, sodeju