Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Oei, oma’s tere lijfje is gebroken
En zal als een geknakte bloem vergaan
Oei, oma’s tere lijfje is gebroken
Ze was gevallen toen ze pap ging koken
En ach, het was gelijk met haar gedaan
Die oude botjes laten zich wel kroken
Ik heb zojuist de dokter aangesproken
Geen dienst, zei hij en liep door, langs de paên
Ik kon de kinkel wel naar binnen slaan
Maar ik heb haar gelukkig niet gewroken
Een auto trof die arrogante haan
De hoogmoed was niet tijdig weggedoken
En zal als een geknakte bloem vergaan



(Bout rimé op “Uchtend” van Niels Blomberg)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Augustus



De wespentijd blijkt weer eens aangebroken.
Zo’n geel-zwart kreng vloog dommig in mijn mouw
en heeft me vals en danig in het nauw
doeltreffend in mijn arme arm gestoken.

Ik vloekte. En mijn vrouw zei toen meegaand:
“Tja lieve schat…, de ‘au‘ is in de maand.”