Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Zeg, vroeg het schaap Veronica, zou ik mijn vacht bederven
Wanneer ik in een winkel waar men nu dat spul verkoopt
Een bus oranje verf koop om mezelf daarmee te verven?
En word ik dan een kuddedier dat in de massa loopt?

De dames Groen verzuchtten: Och wat stelt u rare vragen!
Waarom toch zou u zoiets doen? U heeft zo’n mooie vacht!
U zou uzelf, zo menen wij, als schaap enorm verlagen
En dat is iets wat wij van u echt nooit hadden verwacht.

Maar beste dames, sprak het schaap, u wilt toch niet beweren
Dat u niet snapt waarom ik nu die vragen aan u stel.
Inmiddels hult half Nederland zich in oranje kleren.
Ik vraag het aan de dominee, die snapt mij zeker wel.

De dominee kwam desgevraagd Veronica bezoeken.
Hij bracht een grote toeter en oranje slingers mee.
Die hing hij in haar kamer met punaises in de hoeken.
En zei: het verven van uw vacht vind ik een puik idee.

Op zoveel enthousiasme had het schaap niet echt gerekend.
Ze werd er in haar schapenhart wat zenuwachtig van.
U bibbert, sprak de dominee, ik vrees dat zulks betekent
Dat u bij nader inzien toch weer afziet van uw plan.

Da’s spijtig voor Oranje, want als u het niet wilt doen
Dan worden onze jongens vast geen wereldkampioen.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

+ 25-05-2013


 
Vrij naar Gelovig soms van Jan G. Elburg
 
Prijs elk moment voordat het laatste doemt
voor je het weet is toen het woord in huis
dat je in alle kamers tegenkomt  
de scherpe schaduw die je torsen moet
 
prijs in zijn armen de geringste kracht
het kloppen van je hart op zijn hart, nog
kent dat zijn wegen, o prijs ook het bed
zolang het warm is en niet groot en koud
 
prijs ieder sprankje licht dat nog verschijnt
van achter almaar bladderende lucht
prijs zelfs het donkergrijs zolang het niet
verbreekt tot ijzig wit en morsdood zwart
 
prijs elk moment voordat de merelman
schril horen laat hoe leeg en stil het is