Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Hij kon het allemaal verdragen:
Een boon die aan een staak verdort,
Een bloem die sterft, verleden wordt
Daarover wilde hij niet klagen.

Wanneer zijn ogen zoiets zagen
Heeft hij daarom geen traan gestort.
Hij wist: elk leven duurt maar kort
En telt nu eenmaal weinig dagen.

Maar jonge sla, pas net geplant
In bedjes die nog vochtig waren
Nee, dan heeft hij zich niet vermand.

Hem er in tranen naar zien staren
Dat lijkt wellicht wat larmoyant.
Toch raakt dit beeld, al vele jaren.

(De dichter hoorde pas nu, bij terugkeer van zijn vakantie, van het overlijden )



 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Kloos-reading



TOCHTJE OP ZEE

De zee, de zee klotst voort in eindeloze deining,
zodat ik van verveling maar vroeg aan de wijn ging.
Maar door de drankjes en dat eindeloze klotsen
sloeg ik op volle zee oneindig aan het kotsen.



BLOEMEN

Ik ween om bloemen in de knop gebroken:
ik viel met ’t zootje van mijn fiets
dus krijgt mijn lieve vrouwtje niets.
Nou ga ik als verzoening maar eens koken.



VERKEER

Ik ben een God in ‘t diepst van mijn gedachten
Maar dat is in het huidige verkeer
bijzonder link zodat ik keer op keer
de dokterspost bezoek met jammerklachten

Koop koop koop