Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Hij kon het allemaal verdragen:
Een boon die aan een staak verdort,
Een bloem die sterft, verleden wordt
Daarover wilde hij niet klagen.

Wanneer zijn ogen zoiets zagen
Heeft hij daarom geen traan gestort.
Hij wist: elk leven duurt maar kort
En telt nu eenmaal weinig dagen.

Maar jonge sla, pas net geplant
In bedjes die nog vochtig waren
Nee, dan heeft hij zich niet vermand.

Hem er in tranen naar zien staren
Dat lijkt wellicht wat larmoyant.
Toch raakt dit beeld, al vele jaren.

(De dichter hoorde pas nu, bij terugkeer van zijn vakantie, van het overlijden )



 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Nieuwjaarsoverpeinzing van de Technische Dienst




De dichters van plezier

Je ziet ze op de vreemdste plekken,
in parken of op lege pleinen,
daar broeden ze als dorpse gekken
op hun sonnetten en douzijnen.

Spontaan gaan ze dan declameren
met veel bombast en retoriek,
verheffen zich in hoger sferen
voor meestal hoogbejaard publiek.

Er is vast wel een reservaat
voor dit merkwaardige vertier.
Al doen ze verder niemand kwaad,
zijn soms best aardig, op papier.

Koop koop koop