Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

In memoriam Teddy Scholten

Een niet bepaald aantrekkelijk ideetje
Dat ons vervult met wanhoop en met smart,
Ons somber maakt, onzeker of verward
De een heel veel, de ander slechts een beetje:

Ooit slaakt een mens zijn allerlaatste kreetje
En stroomt het laatste bloed weg uit zijn hart.
De weg voert naar het eind vanaf de start
Want dood gaat iedereen een keer, dat weet je.

Zo sta je opgewekt een lied te zingen
En weet wat jij met zoete stem beweert
Van Frankrijk uit tot velen door te dringen.

Zo ben je drieëntachtig en verweerd,
Zijn lied en prijs nog slechts herinneringen.
Zo word je op een maandag gecremeerd.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Ik wandel op de dijk





Ik liep vanmorgen op de dijk, de zon kwam van opzij
Mijn schaduw was present en liep gezellig met me mee
Hij liep een beetje achter me, gewillig en gedwee
Maar haalde bij een bocht me in en ging me toen voorbij

Aan ’t einde van de dijk gekomen ging ik weer terug
Mijn schaduw volgde toegewijd zoals het hoort mijn spoor
En bij de bocht passeerde hij en ging me daarna voor
Dat deed hij zonder haperen, want schaduwen zijn vlug

Een grote wolk schoof voor de zon, mijn schaduw-ik verdween
En ik liep op de kale dijk verlaten en alleen