Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Ze lopen braaf langs bergen en door dalen
hij luistert lijdzaam naar haar duf gedrein
en voelt bij elke stap die zure pijn
een pijn waarvoor hij zoveel moet betalen

Het groen, de teruggekaatste schone schijn:
een fel contrast met dode idealen
Zij babbelt klagend over al haar kwalen
en dan lokt plots een peilloos diep ravijn

Hij haalt diep adem, stopt vlak bij de rand.
“Kijk lieverd, in het dal een auerhaan!”
Hij vraagt vergeving in een schietgebed

Ze nadert, pakt zijn uitgestoken hand,
gaat opgewonden heel dicht bij hem staan,
zegt “doei” en geeft hem dan een flinke zet

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Veertig worden

Hier sta ik dan, met één been in het graf
Er groeien levervlekken op mijn wallen
En mijn prostaat is net een skippybal

Ik heb een pens alsof ik moet bevallen
(Mijn kleren koop ik nu bij Prénatal)
En mijn geheugen is een gatenkaas

Ik ben, kortom, nogal een triest geval
En meer dan dit zit er niet in, helaas
Er rest mij slechts een lange rit bergaf

Men zegt dat het bij veertig pas begint
Ik hoop dat het een spoedig einde vindt

Koop koop koop