Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren,
verlangend naar het einde van hun vlucht.
Hun V trekt fier door frisse najaarslucht,
het zachte avondrood op witte veren.

De aardse strijd kan hen niet langer deren;
ze reizen, onverstoorbaar, onbeducht,
hoog boven ieder dorpje, elk gehucht,
om in hun verre haven aan te meren.

En onverwacht ben ik niet langer bang
want ik ontwaar een onmiskenbaar spoor;
het voert voorbij de dood en wenkt al lang.
Het fluistert, zachtjes troostend, in mijn oor:
“Wees niet verdrietig om de laatste gang,
de reis gaat immers na het heengaan door!”

(In september 2014 geschreven onder pseudoniem Hanneke van Almelo)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Labbekakken


VNO/NCW voorzitter Hans de Boer vindt dat
de meeste mensen in de bijstand slappelingen
en labbekakken zijn.

Het lijkt er weer eens op dat Hans de Boer
Te lang in het cafe is blijven plakken
Daar hoort hij: 'Bijstandstrekkers, labbekakken!'
Dus roept hij dat nu ook, want dat is stoer

Gewoonlijk luistert niemand naar het ventje
Dus gunt u hem zijn mediamomentje.


Bundels