Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren,
verlangend naar het einde van hun vlucht.
Hun V trekt fier door frisse najaarslucht,
het zachte avondrood op witte veren.

De aardse strijd kan hen niet langer deren;
ze reizen, onverstoorbaar, onbeducht,
hoog boven ieder dorpje, elk gehucht,
om in hun verre haven aan te meren.

En onverwacht ben ik niet langer bang
want ik ontwaar een onmiskenbaar spoor;
het voert voorbij de dood en wenkt al lang.
Het fluistert, zachtjes troostend, in mijn oor:
“Wees niet verdrietig om de laatste gang,
de reis gaat immers na het heengaan door!”

(In september 2014 geschreven onder pseudoniem Hanneke van Almelo)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Augustus



De wespentijd blijkt weer eens aangebroken.
Zo’n geel-zwart kreng vloog dommig in mijn mouw
en heeft me vals en danig in het nauw
doeltreffend in mijn arme arm gestoken.

Ik vloekte. En mijn vrouw zei toen meegaand:
“Tja lieve schat…, de ‘au‘ is in de maand.”