Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren,
verlangend naar het einde van hun vlucht.
Hun V trekt fier door frisse najaarslucht,
het zachte avondrood op witte veren.

De aardse strijd kan hen niet langer deren;
ze reizen, onverstoorbaar, onbeducht,
hoog boven ieder dorpje, elk gehucht,
om in hun verre haven aan te meren.

En onverwacht ben ik niet langer bang
want ik ontwaar een onmiskenbaar spoor;
het voert voorbij de dood en wenkt al lang.
Het fluistert, zachtjes troostend, in mijn oor:
“Wees niet verdrietig om de laatste gang,
de reis gaat immers na het heengaan door!”

(In september 2014 geschreven onder pseudoniem Hanneke van Almelo)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Bij de baard van de farao!


Caïro, oudheidkundig museum, na sluitingstijd:

"Zo. Toetanchamon schoon."
"Kijk nou! Z'n baard breekt af!
Vraag eens wat bisonkit
Aan de portier."

"Nee, hij heeft niets meer op
Baardplakkerijgebied
Maar het stikt wel van de
Trekpleisters hier."

(Schoonmakers die per ongeluk de baard van Toetanchamon afbraken poogden dit te verhullen door hem met lijm vast te plakken)