Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Soms schrijf ik verzen om te zwijgen
van iets waarvoor geen schrijven baat,
van iets dat wij steeds gratis krijgen,
al doen wij of het niet bestaat.

Het is dat knagen dat wij voelen
wanneer de klok op vijven staat:
een dood café, met lege stoelen,
nog geen beweging op de straat

en lege glazen, buiten één
halfvol met giftig koolzuurwater,
een ziedend hoofd, een slapend been,
en op de loer een ferme kater.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Een berenklus



Ze zaten aan een tafeltje met brood
druk doende hun kadetjes te besmeren,
het botermesje stevig in een poot.
Ook ik zag ooit in Artis die twee beren.

Druk doende hun kadetjes te besmeren.
Eerst boter, daarna honing uit een pot .
Ook ik zag ooit in Artis die twee beren,
hun bruine koppen glommen van genot.

Eerst boter, daarna honing uit een pot .
Mijn lieve deugd dat was wel heel bijzonder,
hun bruine koppen glommen van genot.
‘k Ervoer het schouwspel als een wereldwonder.

Mijn lieve deugd dat was wel heel bijzonder.
Het botermesje stevig in een poot.
‘k Ervoer het schouwspel als een wereldwonder.
Ze zaten aan een tafeltje met brood.
(Of was ik soms zo zat als een dragonder?)