Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Soms schrijf ik verzen om te zwijgen
van iets waarvoor geen schrijven baat,
van iets dat wij steeds gratis krijgen,
al doen wij of het niet bestaat.

Het is dat knagen dat wij voelen
wanneer de klok op vijven staat:
een dood café, met lege stoelen,
nog geen beweging op de straat

en lege glazen, buiten één
halfvol met giftig koolzuurwater,
een ziedend hoofd, een slapend been,
en op de loer een ferme kater.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Proteus



De stuurman haalt van alles uit de kast
Hij vreest het water dat voortdurend wast
Verkenners hangen krijsend in het want
De koksmaat maakt zich preventief van kant
De lichtmatroos die niemand echt goed kent
Brengt plotseling ontspanning in de tent
Hij oppert: doe als ik, word lekker teut
Dan sneuvel je tenminste met wat leut
Vandaar dat ik met graanjenever leur
We hebben ons verschanst achter een deur
Het uitstel blijkt helaas van korte duur
We zwemmen van het kastje naar de muur

Koop koop koop