Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Ik was haar schat, zij was mijn bruid,
De toekomst zag er romig uit.
Maar toen ik voor het altaar stond
Was ik alleen: zij dween, zij zwond.

Eens vormden wij een trouw gespan,
Ik was haar vrouw en zij mijn man,
Maar niets is nog zoals voorheen
Want driewerf ach! Zij zwond, zij dween

Zij was mijn afgod, mijn idool
- Hoewel een ietsje te frivool -
Ik smacht naar haar zo menig stond,
Maar 't is voorbij: zij dween, zij zwond.

Hij wiens verloofde dwijnt of zwindt
Ofschoon hij haar verwoed bemint,
Kwijnt weg in troosteloos geween
En huilt gefnuikt: zij zwond, zij dween!

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Van de verkeerde kant

 
 
Vandaag zag ik een hele leuke vent.
Normaal kijk ik toch echt niet zo naar mannen,
dus ik beschouw het als een incident,
maar deze had iets losjes en ontspannen.
 
Iets dandyesk, koket maar toch voornaam.
Een diepe zachte wijsheid in de ogen,
en duidelijk in alles zeer bekwaam,
maar toch bescheiden en ook ingetogen.
 
Dit was de man waar ik graag op wil lijken!
Ik moet echt vaker in de spiegel kijken.
 
 

Koop koop koop