Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft


 
Vrij naar Gelovig soms van Jan G. Elburg
 
Prijs elk moment voordat het laatste doemt
voor je het weet is toen het woord in huis
dat je in alle kamers tegenkomt  
de scherpe schaduw die je torsen moet
 
prijs in zijn armen de geringste kracht
het kloppen van je hart op zijn hart, nog
kent dat zijn wegen, o prijs ook het bed
zolang het warm is en niet groot en koud
 
prijs ieder sprankje licht dat nog verschijnt
van achter almaar bladderende lucht
prijs zelfs het donkergrijs zolang het niet
verbreekt tot ijzig wit en morsdood zwart
 
prijs elk moment voordat de merelman
schril horen laat hoe leeg en stil het is
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Autopsie

Pa was getrouwd met Dame Nicotien:
Zo’n veertig jaar Chief Whips gerookt. Dat hakt er
Behoorlijk in. Hij oogde bovendien
Door al dat zoet op ’t eind steeds uitgezakter.

De man die in zijn jeugd sterk was voor tien,
Werd kort van adem en werd steeds verzwakter.
En ook zijn geest werd sleets, werd bovendien
Met ’t klimmen van de jaren alsmaar voorverpakter.

Zijn wereldbeeld werd steeds autodidacter,
Draaide al jaren op bekend stramien,
werd alsmaar saaier, doffer, afgevlakter.

Zo is de loop der dingen wel misschien.
Pa stierf misschien vooral aan z’n karakter,
Veeleer nog dan aan Dame Nicotien.

 

Dit gedicht was bij de beste 8 van de autobiografische sonnettenwedstrijd.