Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Omdat light verse lééft





Weer het verhaal gehoord. Geboorte stal
en ster, dat destijds zeldzaam felle baken.

De Waardse sterrenwacht bezocht.
Beluisterd hoe de koepel met geknars
de hemel openschuift. Eeuwen ver geloerd
naar duizelende melkwegen
verlucht met luisterrijk lichtecht.

De Kleine Beer gezien. Zijn kleinste ster
is al tig malen groter dan wat in de kom
van handen, in het slimste hoofd past.

Naar de ster van kerst gezocht.
Niet gevonden. Was het een komeet,
een nova? Of had God toen twee planeten
naar een plaats van samenstand verwezen
boven de drie wijzen in het oosten?

Wel krijg ik weer loepzuiver in beeld
hoe onaanzienlijk wij zijn. Mij overspoelt
een raadselachtig groot gevoel
van
                      v
                      r
                      e
                      d
                      e –

(Uit: Heerhugowaardse gedichten)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Aan de Vecht






Aan de Vecht, onder een boom
droomt een dichteres haar droom
Ieder die daar langs komt varen
ziet die dichteres daar staren

Ieder die daar langs komt fietsen
ziet die dichteres daar nietsen
Ieder die daar langs komt kuieren
ziet die dichteres daar luieren

Menigeen denkt bij zijn eigen:
‘Zou haar jurk geen vlekken krijgen?
Zonde van haar goeie goed!’
Ach, geen recreant vermoedt

dat een dichteressenziel
die zich ophoudt onder beuken
vrij van zorg is om textiel
dat licht vlekken kan of kreuken

dat een dichteressenhart
dat zich neervlijt aan rivieren
roekeloos het noodlot tart
dat haar kleding kan verstieren

dat een dichteressengeest
die passanten wil behagen
wel zo snugger is geweest
niet haar nieuwste jurk te dragen

dat een dichteres in ’t wit
rekent op haar wasmachine
als zij aan het water zit
tussen riet en balsemienen

dat men vlekken ook kan bleken
of in Biotex kan weken...
Zo droomt, rond een uur of zes
aan de Vecht een dichteres

 




 

Koop koop koop