apotheker
Fllickr.com
 
De lades van mijn kasten gaan weer open
Voor iedereen heb ik een medicijn
Voor al mijn klanten hier te hoop gelopen
 
Meneer de Wit komt kermend aangekropen
Zijn voeten doen al jarenlang zo'n pijn
De lades van mijn kasten gaan weer open
 
Mevrouw de Bruin heeft veel te veel gezopen
Ik stamp nog maar wat poeiers voor haar fijn
Voor al mijn klanten hier te hoop gelopen
 
De jongeheer de Vries komt aangedropen
Een kuurtje tegen SOA zal het zijn
De lades van mijn kasten gaan weer open
 
Zo kun je bij mij levensjaren kopen
Al slijt ik ook veel potjes schone schijn
Aan al mijn klanten hier te hoop gelopen
 
En bij de deur, blijft ook op klantjes hopen,
Daar staat de man met zeis, ik noem hem Hein
De lades van mijn kasten blijven open
Zolang mijn klanten binnen blijven lopen
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

PARDON, zeiden de dames Groen



PARDON, zeiden de dames Groen, mejuffrouw van de boeken,
maakt u ons even wegwijs in dit grote biebgebouw?
Hier hangt een bordje JEUGD, terwijl wij juist BEJAARDEN zoeken.
Bedoelt u groteletterboeken? vroeg de biebjuffrouw.
 
De dames Groen verklaarden: Groot of klein is ons om ’t even.
Het is maar om te lezen, weet u. Dus dat zien we ruim.
Zolang ze maar door Hendrik Groen persoonlijk zijn geschreven.
Die oom van ons zuigt altijd al van alles uit z’n duim...
 
Nu is ie zogenaamd naar een verzorgingshuis vertrokken;
dat schrijft ie, maar hij woont gewoon nog thuis met tante Stien.
Zij zegt altijd: Met Hendrik om me heen word ik mesjokke,
laat hij maar fijn op zolder tikken op z’n tiepmasjien.
 
De biebjuffrouw zei: Jeminee, dus u bent echt zijn nichten?
De nichten van de welbekende schrijver Hendrik Groen?
U lijkt op hem, ik zie het nu opeens aan uw gezichten.
Vertel es, geeft u óók uw dagboek uit, na uw pensioen?
 
Nee nee, zeiden de dames Groen en glimlachten bescheiden.
Bij ons is alles waargebeurd, dus tja, dat blijft privé!
We lezen enkel af en toe iets voor aan ingewijden:
ons lieve schaap Veronica en onze dominee.
 
Ik snap het, zei de biebjuffrouw. Ik zal niet verder vragen...
Kijk, hiero staan de boeken van uw oom, met zijn portret.
Dat hij mag blijven tikken tot het einde zijner dagen!
De dames Groen die hadden vast hun hoedje opgezet.
 
De dominee en ’t schaap zaten te wachten in De Snoek
met oude klare, sjokomel en oudewijvenkoek.