Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Jawel hoor: pas september en daar gaan we weer.
Een boekje met bewerkte sinterklaasliedjes, dat naar alle scholen gestuurd zal worden.
De uitgever en de schrijvers, Paul Passchier en Theo Keizer, beweren schijnheilig dat het niets met de zwartepietdiscussie te maken heeft en enkel de bedoeling heeft onbegrijpelijke archaïsmen te vervangen, maar ondertussen. Verwijzingen naar straf en knechtschap zijn geschrapt evenals verwijzingen naar het zwartzijn van de hulp van de Sint.
En wat nou ‘onbegrijpelijke archaïsmen’?
Wie niet meer weet hoe hij/zij als kind de onbegrijpelijke regel ‘Makkestaartje, wild geraas ’ zong en zo voor het eerst kennis maakte met de evocatieve kracht van hermetische poëzie, heeft geen ziel.
Paul Passchier verklaarde op de radio dat hij wel een half jaar bezig is geweest en er over elk woord langdurig is nagedacht.
Mogen we even lachen?
Het resultaat staat, geven we toe, wel in de traditie van sinterklaasgerijmel en het langdurig nadenken bracht ook de vondst om ‘meisje’ op ‘lijstje’ te laten rijmen, maar als de klus aan de dichters van Het vrije vers was gegund waren die in een kwartiertje klaar geweest als ze aan de criteria hadden voldaan die de bewerkers zichzelf hebben opgelegd.
Wie eens wil bitter wil lachen kan hier wat voorbeelden lezen.

Als waarschuwing hier vast ‘Hoort wie klopt daar kinderen’ met eronder de vervangen regels:

Daar wordt aan de deur geklopt
Hard geklopt, zacht geklopt.
Daar wordt aan de deur geklopt.
Wie zou dat zijn?

Wees maar gerust, mijn kind.
Het is de goede Sint
Hij is hier voor jou en mij.
Kom er maar bij!

Want die lieve Sinterklaas,
Sinterklaas, Sinterklaas,
heeft voor jou, mijn kleine baas,
vast een cadeau.

Kent jouw verlanglijstje.
Wees maar niet bang, meisje.
Hij maakt alle kinderen blij.
Kom er maar bij!

(Wees maar gerust mijn kind
Ik ben een goede vrind
Want al ben ik zwart als roet
ik meen het wel goed

Want ik kom van Sint Niklaas,
SintNiklaas, Sint Niklaas
'k heb voor jou mijn kleine baas
moois in mijn zak

Ben je steeds zoet geweest
Wees dan maar niet bevreesd
Want dan brengt Sint Nicolaas
fijn speculaas)

 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Een onbekende vertaling van The Raven 7

[youtube]LlgQQgDhH7U[/youtube]

Iemand die het leuk vindt zo’n boek samen te stellen is een man naar mijn hart, al zal hij het meeste wel gejat hebben uit Engelse standaardwerken.
Die liefde voor de Engelse literatuur blijkt ook uit een ander boek dat aan de aandacht van de KB is ontsnapt en ons dichter bij zijn dichterschap brengt: ergens tussen 1920 en 1930 verschijnt in Haarlem Fantastische vertellingen van Edgar Allan Poe, vertaald door M.E. Barentz, met illustraties van Albert Hahn jr.
Dat is tientallen jaren na het verschijnen van ‘De Raaf’ in Een Reiziger in Vroolijkheid.
Maar uit het feit dat alleen die twee pennevruchten tot stand kwamen, buiten zijn meer leerzame werk, moge zijn adoratie voor Poe duidelijk zijn. Ja, goed, die novelle van die dominee vergeten we even, dat was voor het goede doel. Sterker; er is geen enkel ander gedicht van hem bewaard voor zover ik weet en de vraag is: mag je iemand met zo’n gering oeuvre dichter noemen? Is dit genoeg, een stuk of wat coupletten?
Ik zou zeggen van wel; het oeuvre van bijvoorbeeld Hugo Claus is dan wel uitgebreider, maar zal binnen een paar minuten toch wel totaal vergeten zijn, (kun jij ook maar iets van hem citeren?) terwijl dit werk, na de herontdekking en publicatie op Het vrije vers nog eeuwen stand zal houden.
Dus Michel - of Machiel- welkom op de Parnassus!
Nu nog een mooi portret van hem opduikelen.

Dat The Raven een ijzersterke structuur bezit, die in belangrijke mate bijdraagt aan het voortdurend succes van dit gedicht, is duidelijk.
In zijn Philosophy of Composition zegt Poe zelf: “Natuurlijk maak ik geen aanspraak, noch op originaliteit, noch op het metrum van’The Raven’, maar voegt daar wel aan toe dat  niets dat de merkwaardige combinaties van  deze strofen benadert, ooit geprobeerd is.
Dat hij geen aanspraak maakt op originaliteit is terecht: de eerste gedrukte versie van ‘The Raven’ verscheen in de Evening Mirror (New York) van 29 januari 1845 en in 1843 schreef Poe voor de New Mirror, een andere krant in New York, die op zaterdag 14 oktober 1843 een gedicht publiceerde van twaalf strofen, van de toen bekende Albert Pike; ‘Isadore’.
 Het belangrijkste vormaspect is de herhalende refreinregel, het haalt het niet bij ‘The Raven’, maar het idee is aanwezig en de dichter poogt duidelijk hetzelfde effect te bereiken als Poe in ‘The Raven’, maar met minder vakmanschap. Hier een paar strofen:

Lees meer...