Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent



Na een lange stilte is er weer een bundel verschenen van Lévi Weemoedt.
Reden genoeg om door dat pestweer naar de erkende boekhandel te gaan.
Maar de kilte die in de botten kruipt na lezing blijkt duidelijk aan het klimaat te liggen en niet aan de Pietpaaltjenssfeer die we gewend zijn van de schrijver.
Hij is in de bijna veertig jaar na het verschijnen van zijn eerste bundel uitgegroeid tot de zure oom die op verjaardagsfeestjes verongelijkt kijkt omdat niemand om zijn grappen lacht. Hij is het duidelijk kwijt en dat is jammer.
Het boekje voorziet helaas niet in een behoefte. Op mededelingen als: ‘Ze zeggen wel dat maart de maand is/ die speciaal door God gemaakt is/om iemand die nooit de jenever aanraakt/een idee te geven hoe een kater smaakt’ zit ik niet echt te wachten. Evenmin raak ik ontroerd door woordspelingen van dit kaliber:

GOEDKOPE VLUCHT

Moet je
ver?

Vlieg Ordin-
Air!

Of:

NIEUWE BERIJMING

De tekst is van
Huub Oosterhuis

Dus vóór het zingen
de kerk uit!

Hoe inhoudelijk correct dit advies ook is.
Hier en daar flakkert nog even het oude vuur en herkennen we de Weemoedt van vroeger, maar de pareltjes die dit oplevert zijn te weinig in getal om er een fatsoenlijk snoer van te rijgen die een bundel rechtvaardigt:

          GRAFSCHRIFT

De Heer is mijn Herder

          Bekijk
            het
           maar
          verder

Nee, helaas geen aanrader. Het enige wat ik aan kan raden is om in de erkende boekhandel, als je daar toch bent, het bundeltje ter hand te nemen en snel de paar leuke versjes  te lezen, zodat je toch met een lichte glimlach de grijze buitenlicht tegemoet treedt. Maar verder:

Wanneer ik zometeen naar de wc moet
spoel ik het door, al is het ook vol weemoed


Lévi Weemoedt Met enige vertraging
Nijgh & Van Ditmar
ISBN 978 90 388 9945 9
E 15,00

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Droom



ik droom zo graag van sterven in de kou
van sneeuw die valt en glanzend ijs in 't Noorden
van wind die jaagt en verder enkel stilte
een zon die ondergaat , een laatste straaltje

mijn hand omvat een glaasje zoete drank
Chartreuse, liefst de gele, groen mag ook
al jaren heb ik niet gerookt, dan wel
een klein sigaartje laten geuren mag

bevriezen schijnt geheel geen pijn te doen
je voelt alleen een kille hand, maar even
dan wordt het warm, je ziel en lichaam gloeien

mijn achtertuin deed tijd en plaats vergeten
het wordt al laat en fris, ik huiver licht
en ga mij warmen bij de open haard

Koop koop koop