Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Adamski kwam bij Juliana thuis
Greet Hofmans kwam er graag over de vloer
Ook Krishnamurti mocht er binnenkomen 

De waanzin ligt daar constant op de loer
Irene mag graag wat met bomen bomen
En Willemien schoof met het ouijabord

Ligt het aan de telluriaanse stromen
Waardoor het daar aan hersencellen schort?
’t Is meer een gekken- dan Oranjehuis 

Waarom zou dit me eigenlijk verbazen?
Halfgaren heersen dikwijls over dwazen



Voor wie het niet meer weet: George Adamski was een Amerikaanse oplichter die beweerde door Marsmannetjes meegenomen te zijn naar Mars en de maan en als bewijs foto’s toonde van de schotel (chirurgen herkenden de schotel als een operatietafellamp). Juliana ontving hem gretig op paleis Soestdijk. Overigens liet prins Bernhard zijn personeel ook op betrouwbaarheid testen door helderziende waarnemingen van Gerard Croiset (beroemd gemaakt door professor Tenhaeff, die door de journalist Piet Hein Hoeben als bedrieger ontmaskerd werd) en plaatste aardstralenkastjes in zijn stallen om zieke paarden te genezen. Dit waren lege kistjes die hij voor fl.125,00 kocht van de wichelroedeloper J.G. Mieremet, ook ontmaskerd als oplichter.
Al deze zaken zijn al jaren bekend: als de EO denkt met het bericht over Anananananananan te onthullen dat Bernhard niet zo nuchter en rationeel was als hij zich voordeed heb ik nog wel een doorslaggevender argument voor ze: hij geloofde in dezelfde God als zij.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Zalm

Het slome stadje waar ik ben geboren,
kent in de Molenweg zijn sloomste straat.
Zelf was ik ook vrij sloom, en inderdaad:
de Molenweg, daar leek ik thuis te horen.

Maar God had kleine Robbie aangepraat,
dat in de straat een kind was uitverkoren
om ooit tot 's lands elite te behoren.
Die wetenschap genas mijn spleen probaat.

De jaren kwamen en de goden gingen,
Maar God's belofte liet zich niet verdringen.
Toen kwam Hij terug en brak de laatste halm.

Het nieuwe kabinet was aangetreden.
Daar stond hij, één der prominentste leden:
die jongen van de buren, Gerrit Zalm.


Nummer drie in de Autobiografische sonnettenwedstrijd
 

Koop koop koop