waar was je, Dood, toen ik je nodig had
als joch van tien tot God daarboven bad
je alstublieft nog deze nacht te sturen
een eind te maken aan mijn droeve uren
de hemel, daar zou niets dan vreugde zijn
dat wist ik vast, al was ik nog zo klein
mijn oudste broer had dat zo vaak gezegd
de dag nog voor zijn sterven uitgelegd
en, Dood, waar was je al die zwarte dagen
waarop de pijn te groot was voor mijn brein
waarop ik echt mijn wanhoop niet kon dragen
en waarom maak je, nu het leven lacht
de zon er dag en nacht wel lijkt te zijn
zo zonder mededogen op mij jacht?
Vragen aan de Dood
- Gegevens
- Geschreven door Jacob van Schaijk
Uit het archief
Mist
Foto: © Olivier Middendorp
Vandaag, 13 juli, wordt Ivo de Wijs 77.
Het vrije vers feliciteert hem van harte!
Haar haren waren lang en ravenzwart
Haar mond was mooi, haar ogen nog veel mooier
Zij droeg een donkerrode overgooier
En kleine felle vlammen in haar hart
En hij was blond, misschien wat klein van stuk
Maar sterk en vrolijk, en hij rook ook lekker
Hij had een bruine pet, een zwarte jekker
En ogen die verlangden naar geluk
Zo wandelden ze samen, hij en zij
Hun entourage was de stille hei
Zo liepen zij, het ideale paar
Op 23 meter langs elkaar
Een liefde door het noodlot uitgewist
Een meisje en een jongen in de mist
De jarige gaf toestemming dit vers uit Vroege vogels vandaag hier te plaatsen, waarvoor dank!