Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

avondwind
 
Schilderij © Jacob van Schaijk 
 
de avondwind, gesloten is zijn mond
wanneer hij spreekt of zingt in stille taal
met klanken uit een overoud verhaal
met angst of liefde voor een koude grond
 
de late nevel dooft zijn stem niet uit
versterkt de weemoed van zijn klinken eer
wie luistert, hoort zijn zingen keer op keer
dan kruipt hij langzaam onder ieders huid
 
die mensen raken aan zijn stem gewend
hij wordt een vriendje ook dat men goed kent
ja, langzaam raakt men zelfs aan hem gehecht
 
en als de tijd dan rijp is, klinkt het woord
het laatste, van een hemels slotakkoord
waarin gesproken wordt het hoogste recht
 
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De aftrap

zwemmen

de zon begroet me met haar lentestralen
het jaarlijks ritueel gaat zo van start
de plas ligt aan mijn voeten, stil en zwart
maar geen getreuzel, niet meer langer dralen
 
de knopen in mijn schouders zijn verward
door de seizoenen die mijn geest verschralen
en als ik spring, na héel diep ademhalen
slaat mij het water ijskoud om het hart
 
mijn hersens knallen pijnlijk uit mijn kop
beloning wacht, het juk moet afgegooid
dus ik zet door en bikkel, unverfroren
 
mijn lichaam soebat, smeekt, gebiedt me: stop!
een paar minuten…dan ben ik ontdooid
en als die Venus op haar schelp: herboren!