De Relikwibus heeft een steen,
die ligt op zijn balkon.
Daar hinkelt hij driemaal omheen
bij ’t opgaan van de zon.
God weet wat hem te wachten staat
als hij dat een keer overslaat.
  
De Relikwibus eet beschuit
met muisjes als ontbijt.
Per kleur telt hij die muisjes uit
voor alle zekerheid.
Een uitgebalanceerd dieet
voorkomt onnoemelijk veel leed. 
 
De Relikwibus heeft een vis
die rondzwemt in een kom.
Zolang de toestand gunstig is
maakt die zijn bocht linksom.
Maar draait hij naar de andere kant,
dan is er vast iets aan de hand.
  
De Relikwibus draagt een pet
die ooit de Sint hem gaf.
Hij heeft hem destijds opgezet
en zet hem nooit meer af.
Waait hij ooit weg of raakt hij zoek,
dan komt dat in het Grote Boek.
 
De Relikwibus heeft een baard
(naar voorbeeld van zijn pa)
waarin hij spiekbriefjes bewaart
met Dag en O en Tja.
Die antwoorden zijn altijd goed
als hij op straat iemand ontmoet.
  
Eens moet de Relikwibus gaan,
dan hinkelt hij naar zee
en bij het schijnsel van de maan
breekt hij zijn steen in twee.
Hij eet nog eenmaal een beschuit
en wuift zijn vis het zeegat uit.
 
Zijn pet heeft hij voor ’t laatst bewaard.
Hij mikt, hij slikt en staart hem na.
Hij frummelt even aan zijn baard
en zegt dan: ‘Tja.’ 
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Evacuatie

afg
WikiMediaCommons
 
Ach wees niet boos op ons klein Nederland
We wilden al die tolken best gaan halen
Er waren verontrustende signalen
De situatie leek beslist riskant
 
Dan moet je dus uitvoerig overleggen
Toch lieten we het eerst op z’n beloop
Want Bijleveld zat in de bioscoop
En Kaag kon dat diner niet af gaan zeggen
 
Dat net nu wij de opties konden checken
Men daar gewoon maar door holderdeboldert
Wacht nou toch eens tot we zijn uitgepolderd!
Unfair om je daar niets van aan te trekken
 
Maar ja dat is weer typisch Taliban
Om voor je start met moorden en verkrachten
Niet even rustig op ons blijven wachten
Daar hebben ze altijd een handje van
 
De Britten en de Fransen die vertellen:
‘Wij hadden onze zaakjes voor elkaar
En voor ze kwamen waren we al klaar’
Maar hadden ze niet even kunnen bellen?
 
Wie kunnen we nu nog evacueren
Waar zitten ze, wie zijn het en hoeveel
Gelukkig, ambassadepersoneel
De echte Hollanders, konden hem smeren.
 
Ze gingen blijkt als dieven in de nacht
Precies als je van zo’n klein land verwacht.