Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



ACH GUT, zeiden de dames Groen. Oom Karel is gestorven,
in vredige berusting en zijn eigen ledikant.
We vroegen ons al jaren af: wie heeft zijn klok georven?
Maar hij was nog niet dood. Nu wel, dat staat hier in de krant.

Welaan, zo sprak de dominee, dan gaan we hem begraven.
Ik zal een Woordje Spreken tot de schare rond het graf:
wie dorstig naar vertroosting zijn zal ik volgaarne laven.
Hij pakte zijn geklede jas en borstelde hem af.

Met zonnebrillen en in ’t zwart vertrokken ze naar Zwolle –
koud waren ze op weg of ze verdwaalden in de mist.
Op de begraafplaats zei het schaap: Nu even keihard hollen!
Zo kwamen ze nog net op tijd voor ’t zakken van de kist.

De dominee die elleboogde zich terstond naar voren.
Vaarwel, sprak hij geroerd. Gij waart een Kerel van Stavast!
Daar leken de aanwezigen nogal van op te horen,
vooral een paarsgejurkte heer die klaarstond met een kwast.

Opeens ontstond er trammelant: er was een krans verdwenen!
Toen werd het schaap Veronica op heterdaad betrapt
met lint waarop te lezen stond: Rust zacht, zuster Helene.
Oeps! zei ze. Maar ik had zó lang geen lelies meer gehapt…

Heleen? zeiden de dames Groen. Dat is niet onze oom.
Op naar oom Karel! En dan straks een plakje keek met room.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Gelukkig nieuwjaar


Schilderij Rick Baker

Je piekert wat zo’n jaar weer brengen zal
Moet ik nu blindheid, breuk en wratten vrezen
Betaalt het ziekenfonds nog mijn prothese
Raak ik door botontkalking in verval?

Of door de alcohol aan lager wal
Met iets waarvan nooit iemand is genezen
En word ik daarvandaan dan doorverwezen
Naar ene Petrus in een aankomsthal?

In jaren ben ik meer dan middelbaar
Hoewel ik u nog steeds niet ben ontstegen
Groeit wel het risico daarop per jaar

Intussen wordt door mij nog niet gezwegen
Al haal ik soms wel zaken door elkaar
Ik wens mijzelf daarom veel heil en zegen.