Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

 

 

Ze hebben het al menigmaal berouwd,

de mensen die ik mateloos bewonder.

Waarschijnlijk door de ironie eronder

valt mijn verlegen dwepen meestal fout.

 

Ik presenteer mijn lof vaak dubbelzout

en dat geeft onbedoeld een hoop gedonder.

Vandaag probeer ik het voor één keer zonder,

speciaal voor hen van wie ik zoveel houd.

 

Jan Boerstoel, Nijhoff, Wilmink, Van het Reve,

Dèr Mouw, De Wijs, Van Wissen & Rawie,

Joop Visser en Van Kooten & De Bie:

wat hebben jullie mij toch veel gegeven.

 

Het klinkt misschien een tikje overdreven,

maar ik vind jullie beter dan K3.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

De Relikwibus



De Relikwibus heeft een steen,
die ligt op zijn balkon.
Daar hinkelt hij driemaal omheen
bij ’t opgaan van de zon.
God weet wat hem te wachten staat
als hij dat een keer overslaat.
  
De Relikwibus eet beschuit
met muisjes als ontbijt.
Per kleur telt hij die muisjes uit
voor alle zekerheid.
Een uitgebalanceerd dieet
voorkomt onnoemelijk veel leed. 
 
De Relikwibus heeft een vis
die rondzwemt in een kom.
Zolang de toestand gunstig is
maakt die zijn bocht linksom.
Maar draait hij naar de andere kant,
dan is er vast iets aan de hand.
  
De Relikwibus draagt een pet
die ooit de Sint hem gaf.
Hij heeft hem destijds opgezet
en zet hem nooit meer af.
Waait hij ooit weg of raakt hij zoek,
dan komt dat in het Grote Boek.
 
De Relikwibus heeft een baard
(naar voorbeeld van zijn pa)
waarin hij spiekbriefjes bewaart
met Dag en O en Tja.
Die antwoorden zijn altijd goed
als hij op straat iemand ontmoet.
  
Eens moet de Relikwibus gaan,
dan hinkelt hij naar zee
en bij het schijnsel van de maan
breekt hij zijn steen in twee.
Hij eet nog eenmaal een beschuit
en wuift zijn vis het zeegat uit.
 
Zijn pet heeft hij voor ’t laatst bewaard.
Hij mikt, hij slikt en staart hem na.
Hij frummelt even aan zijn baard
en zegt dan: ‘Tja.’ 
 

Koop koop koop