Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Omdat light verse lééft

Er werd alleen wat heen en weer gekeken,
we stonden maar en zwegen op niveau.
Ik miste al die jaren een bon mot
om vrouwen op het schoolplein aan te spreken.

Ik kreeg om deze stilte te doorbreken
van iemand echt een wereldtip cadeau:
ga naast ze staan en zeg alleen maar: ‘Zo…’
Het werkt, dat is inmiddels wel gebleken.

Zo’n simpel woordje, kort en ongericht;
het blijkt de sleutel tot de zwaarste deuren.
Zo zie ik elke dag opnieuw gebeuren
hoe glans verschijnt op zo’n vermoeid gezicht.
 
En heb ik soms genoeg van al dat zeuren
dan laat ik lekker al die deuren dicht.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Zingeving op je 30-e



Waar vinden wij nu inhoud in het leven?
De kinders buiten, liefde—in elkaar?
In hoe je leert om om elkaar te geven
En dan te trouwen na het zesde jaar?

Het valt er mettertijd vast uit te zeven,
Omstreeks, gegokt—je tachtigste, want klaar
Met denken, weten, jammeren & beven—
Dan wil men bijbels noch een rammelaar.

Wel, ik lijk langer wachten niet te velen,
Want voel mij net een inhoudsloze gek;
Wanneer zien we de losse onderdelen,

Wanneer valt de materie op haar plek?
Ik zie de kind’ren in de voortuin spelen,
En één valt om, en breekt acuut haar nek.

Koop koop koop