De bardame zag ze en wenkte mij snel:
'Kijk daar nou die schatjes de bar binnen zweven'
Ik draaide me om, ze had niet overdreven
Een laagje thermiek op de vloer leek het wel

Hij zei: 'ik doe Rechten', zij zei: 'oh vertel!'
Zo raakten hun werelden langzaam verweven
Ze werden magneten, ze bleven maar kleven
Wat keken ze gretig, wat straalden ze fel

Wij voelden de vonken, we volgden het spel
Het stond op de deuren en ramen geschreven:
Dit afspraakje duurt nog de rest van hun leven
En iedereen wist het, behalve dat stel

Zij staarden slechts, stamelden, alles vergetend
Een jongen, een meisje, zo heerlijk onwetend
 
Liefde In Wording klein hvv 
Copilot 
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Hommel

hommel2
Pexels 
 
Zij is haar eigen vrachtvliegtuig van lucht
om vaart te krijgen in het visioen,
dat haar voortdurend vergezelt. Haar vlucht
is barstensvol gewicht om het seizoen
dat telt te innen. Geef het haar te doen:
een vacht te torsen, of ze onder tucht 
voor vroeger naakt de last draagt van fatsoen.
Een wonder, dat zij naar de winter zucht?
 
Zij is de laatste telg, zoals zij vliegt
als een verdreven keizerin gekleed,
van een onwerelds tijdperk al op slot
waar niemand de finesses meer van weet,
de rechtstreekse beschermeling van God
die in zijn hand zijn trouwe hommel wiegt. 
 
 
Uit Koos Geerds: Insekten gedichten (De Arbeiderspers, 1994)
We feliciteren Koos Geerds die vandaag jarig is!  
We danken hem voor de toestemming dit gedicht hier te mogen plaatsen.