Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



ik kuierde vanochtend op het zandpad

en volgde de rustgevende rivier

die stroomt langs het vakantiepark alhier

ik groette een mevrouw die aan de kant zat

 

onthaastende gezinnen uit de Randstad

verpoosden achter haagjes van laurier

een stelletje dronk thee op een plankier  

een plekje dat vrij uitzicht op het land had

 

in bungalows werd slaperig ontbeten

een heerschap zat in badjas op een kruk

qua schouwspel hadden gasten niets te klagen

 

ikzelf, als figurant, werd snel vergeten

maar koesterde mijn stiekeme geluk:

ik wandel in dit uitzicht, alle dagen

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Denkend aan de dood



Het einde komt met rasse schreden nader,
We scheren langs de randen van de zeis,
Heins holle ogen schieten vuur en ijs:
Hier helpt geen moederlief of onzevader.

Hoe zal ik gaan? Een breukje in een ader;
Een ruzie over godsdienstonderwijs;
Een liquidatie voor een bodemprijs
Bij confrontatie met een doodseskader?

Het hart klopt nog, mijn ogen zijn nog open,
Ik stel mijn laatste adem even uit
En denk dat ik vandaag nog niet crepeer.

’t Is niet de dood waarvoor ik weg wil lopen:
Het einde is een levenslang besluit
Maar waarom sterft een mens toch duizend keer?