Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent



Nog altijd groeit de bonte lijst van namen
In marmer en herinnering gekerfd
En brengt de Dood, die nieuwe leden werft,
Ons in en in bedroefd rond groeven samen.

Wij kunnen onze levensduur niet ramen
En zien ons meer omringd met wat men erft
Van vrienden en familie die men derft,
Omdat zij niet hun barre lot ontkwamen.

De Tijd leert onze tranen te verdringen,
Maar blijvend zijn gevoelens van gemis;
De Dood slaat wonden die de Tijd niet heelt.

Wij blijven achter met herinneringen.
Die zijn soms mooi, maar – weet je wat het is?
We hadden ze zo graag met hen gedeeld.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Domsonnet (Utrechts sonnet 8)



Het lijkt wel op een stad met oude straten
En vaag bekende stegen, slecht verlicht,
Waar tegels met vergeten regels praten
In strofen uit een repeteergedicht.

Waar tegels met vergeten regels praten
Zie je in alles alzheimer en jicht.
In alle hoeken zie je nieuwe gaten
En hoor je klanken uit een gek gesticht.

In alle hoeken zie je nieuwe gaten
Plus het genot van soortelijk gewicht,
Waar tegels met vergeten regels praten
In strofen uit een repeteergedicht.

De stank en dat verdomde carillon!
Maar soms ontsnapt er lucht uit de ballon.


(laatste twee regels uit Komrij's 'Gedicht zonder Dom')

Koop koop koop