Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Het schorem dat de dood heeft afgeschoten
Stampt met zijn botte laarzen door het kwaad
Een zwarte hel waarvoor geen woord bestaat
En plundert met zijn grauwe grove poten

Bezoedelt tere koffers lieve tassen
En zal die klauwen straks in onschuld wassen.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Vader en zoon



We zitten met ons beiden vergenoegd
als samenzweerders om de fles gebogen,
zijn jaar is weliswaar niet omgevlogen
maar kan wel aan de voorraad toegevoegd.

Hij strijkt een hand werktuiglijk door de haren
waardoor zijn schedel steeds pregnanter schijnt,
‘een vlag die rafelt altijd aan het eind’
is zijn ironisch antwoord op mijn staren.

Waarna er weer veelzeggend wordt gezwegen,
een glas bestaat bij gratie van het legen.