Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Elfstedentocht2
Wikimedia Commons
 
Des winters werd het water weleens hard
Dan riepen ze van Dokkum tot Stavoren:
‘Mirakels, kiek eens oan it het gevroren’
En gingen op hun doorlopers van start
 
Omdat de tocht der tochten zou verjaren
Zaten 4 krasse knarren bij Matthijs
Nostalgisch te oreren over ijs
Hoe handig ze met transplantaties waren
 
En over kluuntapijten in een loods
En dat het dikwijls maar één dooidag scheelde
Zo sfeervol begeleid door oude beelden
Van helletochten door het land des doods
 
De grijze kop gerimpeld en gelooid
Een zachte gloed van heimwee en verlangen
Ze weigerden dat hoofd te laten hangen
Maar Driek had al voorspeld: ‘Die tocht komt nooit.’
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Te laat



Een filmster blijft, zo is eens onderzocht,
Als hem of haar een Oscar wordt gegeven,
Gemiddeld tot wel vier jaar langer leven,
Dan wie nog nooit zo’n beeld ontvangen mocht.

Daarom zit ik bedroefd te overwegen:
Had Robin Williams er maar méér gekregen.