Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Daar stond zij oog in oog met zijn maîtresse,
twee vrouwen aan twee zijden van zijn graf,
een hoopje zand; de steen was nog niet af.
Ze keken naar elkaar vol interesse.

“Wat gaf jij hem, dat ik hem niet kon geven?”
‘Ach, niet zo veel, hij hield van jou en mij.
De stiekemheid gaf een gevoel van vrij,
maar zonder jou kon hij geen etmaal leven.’

“Je hebt gelijk, het was zijn rusteloosheid.
Ik had wel vrede met de status quo.
Toen kwam die del uit Paramaribo.
Hij had geen notie van ons beider boosheid.”

‘Wel fijn, dat ik kon komen aan strychnine,
omdat ik werk heb in een apotheek.
Gelukkig dat het jou ook wel wat leek.’
“Ja zeker, liever dat dan blijven grienen.

Ik heb het in zijn whiskyglas geschonken
en in het winti-flesje in zijn zak.
Zij zit nu twintig jaren in de bak;
bewijs genoeg, de zaak was zo beklonken.”

‘Al is het beter zo, toch blijft het zonde.
Nou ja, het is gebeurd. Ik ga maar weer.’
“Kom mee met mij. Ik taal niet naar een heer,
maar wel naar warmte in mijn lege sponde.”

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Grenzeloos!



Toch zeker al centennia geleden
Leek onze aarde op een sprookjeswoud
Men was nog niet op zoek naar klatergoud
En leefde lustig in die hof van Eden

De man werd door de vrouw nog hoog geacht
Hij was voor haar de krijger en de jager
De paringspartner en trofeeëndrager
De held en hoeder van hun nageslacht

Men wist van links noch rechts noch van me too
Maar groeide in een grenzeloze zoo

Koop koop koop