Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Glijdt wit bij schemer langzaam weg in zwart
En wordt de dag voorbij de grens geschoven
Waarachter een voor een de kleuren doven
Dan neem ik gauw een stukje blauw apart

Dat houd ik veilig in een zak verborgen
Als toegangskaartje voor een nieuwe morgen

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Echt





Ze zijn zo anders. Hij dweept met zijn drumstel
en ramt verwoed hun woning tot een hel.
Zij houdt van stilte, landschapsschoon, zon, kust.
Heeft zij het naar haar zin: in hem raast onrust.

Bij hem moet alles haastig, terasnel,
nooit krijgt ze een fatsoenlijk voor- of naspel.
Zij hecht aan kaarslicht, knus en feeëriek,
hij vindt dat dom gefleem en noemt haar dweepziek.

Al passen ze volstrekt niet bij elkaar,
toch vormen ze al dertig jaar een echtpaar.
Door schrikkelrijm verwerd hun echt tot treurlied:
één baalt terwijl de ander juist geniet!



 

Bundels