Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Kom, laten wij de lente eens bezingen,
al werd dat vele malen meer gedaan:
maar jubelend vergat men dan vaak dingen
waaraan ik nou eens niet voorbij wou gaan.

Kabaal ontbloeit, gelijk met de seringen,
uit open ramen loeit muzak weer aan;
motoren die het kwinkelen verdringen
van merel, lijster, mees en ortolaan.

Die aanslag op je zenuwen en oren
verdooft dan wel, maar laat de ogen vrij.
Wat schiet er niet omhoog als rijpend koren,

wat graast het gretig oog niet af in mei:
De malse meid met haar fluwelen huidje
in short en shirt, of strakgespannen truitje.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Festina Lente

Het is normaal, maar toch verbaas je
je elk jaar weer als het gebeurt
en je een eerste teer groen waasje
aan linden langs de gracht bespeurt.

Een stil terras. Het meisje naast je -
dat je geen lachje waardig keurt
-spiekt in haar spiegeltje: ze kleurt
nog niet echt bij. Lieftallig dwaasje.


Een windje dat naar aarde geurt,
strijkt langs je wang; afwezig blaasje
een vliegje weg. Je kater zeurt.
Het meisje krijgt bezoek: raar baasje,

een bleke boekenwurm of nerd.
Tevreden nip je van je glaasje.

Bundels