Zonnig nieuws op deze tweede decemberdag! De onvolprezen en immer gedreven Bas Jongenelen heeft een nieuwe Nederlandstalige sonnettenkransenkrans samengesteld, getiteld Problemen, dingen, zooi en tribulaties.
Deze krans werd in een interview met de samensteller in Meander alaangekondigd.
De bundel heeft bureaucratie, management en papierwerk als onderwerp en is geschreven door een groep sonnettiers (zie hieronder de auteursindex) waarvan er een aanzienlijk deel dichters van Het vrije vers zijn.
Zoals elke sonnettenkransenkrans bevat de bundel maar liefst 211 (sic!) ingenieus in elkaar gevlochten sonnetten. Een musthave voor wie van klinkdichten en lezen houdt of wie met management, problemen of papier te maken heeft. En wie heeft dat niet...
Onderstaand sonnet is van de hand van Bert van den Helder die helaas de verschijning van deze krans niet meer mee mocht maken. Met dank voor de toestemming van Judith van den Helder om Berts vers hier te mogen plaatsen.
Deze vierde sonnettenkransenkrans uit de stal van Bas Jongenelen is bij iedere boekhandel te bestellen, zoals bijvoorbeeld hier
PARDON, zeiden de dames Groen, mejuffrouw van de boeken, maakt u ons even wegwijs in dit grote biebgebouw? Hier hangt een bordje JEUGD, terwijl wij juist BEJAARDEN zoeken. Bedoelt u groteletterboeken? vroeg de biebjuffrouw.
De dames Groen verklaarden: Groot of klein is ons om ’t even. Het is maar om te lezen, weet u. Dus dat zien we ruim. Zolang ze maar door Hendrik Groen persoonlijk zijn geschreven. Die oom van ons zuigt altijd al van alles uit z’n duim...
Nu is ie zogenaamd naar een verzorgingshuis vertrokken; dat schrijft ie, maar hij woont gewoon nog thuis met tante Stien. Zij zegt altijd: Met Hendrik om me heen word ik mesjokke, laat hij maar fijn op zolder tikken op z’n tiepmasjien.
De biebjuffrouw zei: Jeminee, dus u bent echt zijn nichten? De nichten van de welbekende schrijver Hendrik Groen? U lijkt op hem, ik zie het nu opeens aan uw gezichten. Vertel es, geeft u óók uw dagboek uit, na uw pensioen?
Nee nee, zeiden de dames Groen en glimlachten bescheiden. Bij ons is alles waargebeurd, dus tja, dat blijft privé! We lezen enkel af en toe iets voor aan ingewijden: ons lieve schaap Veronica en onze dominee.
Ik snap het, zei de biebjuffrouw. Ik zal niet verder vragen... Kijk, hiero staan de boeken van uw oom, met zijn portret. Dat hij mag blijven tikken tot het einde zijner dagen! De dames Groen die hadden vast hun hoedje opgezet.
De dominee en ’t schaap zaten te wachten in De Snoek met oude klare, sjokomel en oudewijvenkoek.