Misschien was ’t iets als lurven. Echt, verzonnen?
Je zieltje hoorde blank te zijn en rein.
Soms kreeg ik op mijn ziel en deed die pijn.
Maar wat het ding was, zag ik bij de nonnen.

De kleine catechismus was hun bron en
de illustraties legden ’t uit, haarfijn:
de ziel bleek een soort pannenkoek te zijn.
De staat der ziel werd verder uitgesponnen.

Men zag drie zielen ofwel pannenkoeken.
De eerste blank, de tweede was geschroeid
met dagelijkse zonden: jokken, vloeken.

Maar nummer drie zou bij een tafelronde
met weerzin zijn geweigerd en verfoeid:
een groot zwart gat in ’t midden. Echt doodzonde.
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Tellen



je bent weer kind en telt de golven in een mui
de vlokken sneeuw die vallen in je achtertuin
en vogels, opgejaagd door wind en regenbui
je telt de hele stenen in een stapel puin

en later tel je weer de klappen die je kreeg
zovele misverstanden door een woordje fout
en al die keren dat je onbeholpen zweeg
terwijl je zeker wist, juist nu is spreken goud

je telt de dreunen die je zelf hebt uitgedeeld
partijtjes ook die jij niet eerlijk hebt gespeeld
dan voel je spijt die is gemengd met vals plezier

maar liever niet vermorste uren in de kroeg
en wie je hebt vertrapt die enkel aandacht vroeg
je bent dan op jezelf opeens niet meer zo fier