Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

 

Is dit genoeg: een stuk of wat gedichten

Voor de bevestiging van een bestaan?”

Dat dichters dit soort vragen aan ons richten

Gebeurt wel meer. De lezer went eraan.

 

De dichter vreest, dat men hem zal betichten

Van zelfgenoegzaamheid en eigenwaan

En hoopt, in stilte met zijn roem begaan

De lezer voor zijn deemoed te doen zwichten.

 

Maar deze zegt: ”Jouw oeuvre boeit niet zo -

Het is een treurig en gebrekkig klad.

Leg neer die pen! Ik heb het al gehad.

 

Wou jij naast Dante, Poe, Rimbaud?                          

Genoeg! Verdwijn maar, met je stuk of wat

Jou siert uitsluitend het incognito.”

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Naar zee



Ze zouden trouwen.
Hij moest naar zee
om vis te vangen.
Zij kon niet mee.

Zij stond hem liever
geheel niet af
al aan de Noordzee,
dat zeemansgraf.

Hij viste tong en
hij viste bot.
Toch wachtte hem daar
een droevig lot.

De wind was hard en
de wind was west.
Da’s voor zo’n schuitje
niet al te best.

De verre kust heeft
hij niet gehaald.
De vis wordt altijd
nog duur betaald.

Hij zonk al bijna
diep naar omlaag
toen hij gevat werd
al in zijn kraag.

Met al zijn krachten
greep hij een koord.
Een sterke dame
hees hem aan boord.

Zij hield hem warm in
die lange nacht
in het vooronder
al van haar jacht.

Zijn leven werd een
belevenis
sinds hij op zee toen
gebleven is.