Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

 



De Vlaamse dichter is een eend op krukken.
Hoewel hij enkel kluchtig kan mislukken
Laat hij zijn kromme maaksels steeds weer drukken -
Zijn geest is dof, zijn botte pen loodzwaar

En nooit eens reikt hij, brave zemelaar,
Een regel hoger dan het middelbaar.
Veel beter dan de pen, dat stuk gevaar
Greep hij de penis, om zich af te rukken.

En voor het dichteresje: evenzo -
Al is zij ook het teerste maagdelijn
Dat passend zwijmelt over barenspijn,

Ik geef haar bovenstaand octaaf cadeau -
Hoewel voor haar nochtans, subliem tableau!
De pen nog enigszins van nut kan zijn.


(Uit de nieuwe bundel komhoeheetieookweerevendoorscrollenenjevindthem)

 

 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Bij het overlijden van Gerrit Kouwenaar



Geen huivering voor blijken van ontroering
de witste kamer heeft niet veel te janken
om ogen wasgoed dat om zeep geholpen is

De laatste klinkers vallen kleine schilfers ijs
Er is nog iemand wil iets zeggen, weinig zintuig
heeft hier woorden voor, laat liggen, niet te rapen

stilte stuitert voor wie wachten, spat uiteen
in krachtig suizen, zachte tikken, zoemend sluiten,
langzaam knikken, even zien dat het niet klopt

In falend licht wordt vlees ontmand
blijft slechts de rest deels ongehoord
en wacht