Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Hier sta ik dan, met één been in het graf
Er groeien levervlekken op mijn wallen
En mijn prostaat is net een skippybal

Ik heb een pens alsof ik moet bevallen
(Mijn kleren koop ik nu bij Prénatal)
En mijn geheugen is een gatenkaas

Ik ben, kortom, nogal een triest geval
En meer dan dit zit er niet in, helaas
Er rest mij slechts een lange rit bergaf

Men zegt dat het bij veertig pas begint
Ik hoop dat het een spoedig einde vindt

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

A propos

Ik liep weer eens zwaarmoedig door de straten,
omdat wat je ook doet, waarvoor je kiest,
je alles op het einde toch verliest.
Dus kan je niet veel beter alles laten?
Ik overweeg te zoeken naar een touw.

Maar zeg, hoe is het nou met jou?