Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent

Ik wacht tot mijn vriendin weer bij mij op de stoep zal staan
Het was nog middag toen wij zwijgend in de kamer stonden
Ik lig in bed, ik lees een strip, mijn leeslamp die staat aan
Ik tel al sinds het twaalf uur is geworden de seconden
Ze vroeg me, is er iets, ik zei, wat zou er moeten zijn dan?
en hoopte dat zij zeggen zou wat ik niet had gezegd
Ze lachte en ik lachte terug, daar had het alle schijn van,
Ze wierp me nog een handkus toe, ik dacht: ze meent het echt

Ze duwt me van zich af wanneer de wereld aan haar trekt
en houdt me vast zodra diezelfde wereld haar laat vallen
Ik doe precies hetzelfde, alles aan ons huisje lekt
Een lijden lijd je nooit alleen, je deelt het met z'n allen

Ze heeft me net gebeld, ze neemt vannacht de laatste trein
Ik antwoord alsof ik gezond heb tussen zonnebloemen
Mijn god, wat ga ik ver om niet alleen te hoeven zijn,
Of is dat wat de mensen, als het goed gaat, liefde noemen?
Nee, liefde is een dier, onzichtbaar groeiend langs een meetlat,
En pas als het volgroeid is toont het zich als leeuw of schaap
We moeten praten, zou ik moeten zeggen, maar ik weet dat
als zij in bed kruipt en me kust, ik doe alsof ik slaap

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Harten boer III

 

hij schrikt – daar piept een telefoon – dag hee
twee woorden, hij herkent meteen de stem
zeg zeit ge niet dat vrouwke van teevee

(naast zwijgzaam zijn veel boeren ook ad rem)
maar daarna valt hij plotseling weer stil
en houdt de angst zijn kaken in de klem

er is geen vrouw die hij nog liever wil
en nu is hij verbonden met die meid
zorgt enkel nog de afstand voor verschil

de waan slaat vaker toe bij eenzaamheid
hij werd slechts door een misverstand verleid

Koop koop koop