Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Het lichte vers slaat danig aan het hakken

Een volrijm hamert op een halfrijm in

De vage titel ligt daar zwaargewond

 

Het schema neemt het vele wit te pakken

Een zin bestookt een afgebroken zin

Een paradox ligt bloedend op de grond

En humor snijdt een tweede laag in plakken

De muze Terpsichore verroert geen vin

De volta ramt bezeten in het rond
 

En hoor de beeldspraak eens naar adem snakken

De taal gutst uit een ongerijmd begin

Het ritme van de maat markeert het front
 

Laat de Jihad der poëzie beginnen

Het lichte vers zal weldra overwinnen

 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Ontbijt



Twee grauw geconserveerde mensenwrakken.
Als zij de beide kopjes thee inschenkt,
met laffe lauwe melk wat aangelengd,
laat zij, ontdaan van hoop, haar kinnen zakken.

Hij denkt ondanks haar smakeloze smakken
aan vroeger met een beetje nu vermengd
en glimlacht in de verte als hij denkt
aan hoe de dood hem spoedig in zal pakken.

Dan wordt hij wreed weer terug in nu gezet.
Het vals gesnerp dat hij zo zeer verfoeit,
maakt bruusk een einde aan zijn binnenpret.

“Ik zeg zo vaak: ‘Gebruik toch een servet!’
Kijk nou toch hoe je weer eens hebt geknoeid!
Dat overhemd dat heb je nog maar net!"

Bundels